اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

وسط معرکه آمدی


و حالا سال‌هاست

دیگر هیچ زنجیری پاره نمی‌شود

مژگان عباسلو...

بی صدا برو و در را پشت سرت ببند
تا من صدای آن پرنده را نشنوم
که نمی‌داند یک نفر با رفتنش
می‌تواند یک شهر را از سکنه خالی کند.
تا تو به ایستگاه برسی
این خانه در سکوت غرق شده‌است.

راستش را بگو

باز

پشت ِ کدام ابر ِ بهانه

پنهانی ؟*

بايد خودم را ببرم خانه !

بالشم را دوست دارم

که تمام افکارم را

به گور دسته جمعی می فرستد

ای کاش

کسی روی من خاک بریزد

واژه واژه

خواستنت را بر تن سپید کاغذ می نوردم

در انتظار آخرین باد...

آنقدر شعر نگفتهام

که گوشهایم سوت میکشند

و از دستهایم

بوهای تهوع آوری به مشام میرسد

تنهایی...

انسان را به درون زمین فرو میکشد

و میان سنگها

ذوب میکند.

گاهی باید برای یک لحظه

از تنهایی فرار کرد

گاهی باید شعر گفت...

آئینه....

من

تا قبل از آخرین گلوله

جنگیدم

و دیوارها

شهادت خواهند داد

که پل ها...

به شهر

خیانت کردند...

روی پنجه ایستادهام

شاید

سیاههی آمدنت را

زودتر ببینم...

قدم بر سر راه بگذار

با دامنت جاده را نوازش کن

کاری کن

که خستگی از تن راه بیرون برود

مثل شب

از پشت کوههای مشرق شروع شو...