اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بهار

دره ها

آخرين پناه برف ها

کاش از آسمان رد شوی

و روی خاک

پا بگذاری

جز تو

هیچ فرشته‌ای

در زمین

نماز

نمی‌خواند.

مشکی پوشیده اند


بی تو

همه ی واژه های

شعر سپیدم.

سکوت می کنم و سکوت ... و

خیره می شوم به کتاب

مجسمه ای شده ام

از همیشه ...
هنوز ...

یک شبه تمامم کن که

زمستان امسال از خرداد

برف و باران و خون می بافم .

مرا ببخش كه مي گويم

كه هنوز

اين كودك لجوج

با لکنت زبان نام تو را مي آورد

و هنوزهم هواي نيامدنت

را بو می کشد

بانو