اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

فال دست هایت آن چنان نیک می آمد

که «روز هجران و شب فرقتمان آخر » می شد...!

گاهی اوقات آنقدر کلمات مرا خورد

که حالا

همه ی خطوط پستان شعر مرا از بر است ...

دست ها در جیب و

چشم ها رو به زمین

هیچکس را انگار

سر جنگی نیست با این طوفان

من بی قرارم

این روزها که میرسد من بی قرارم

واژه ها رسیده اند به خیابان چشمانت

میدان دهان من

دور میزند قدمهاشان را

و من دوباره در نیمه شبی صادق

سحرخیز می شوم!



حالا آهنگ عصای من

تمام کوچه های بیدار را شاعر می کند ..

تو ماه میمانی

هر چقدر دور!

من هم که همیشه شب!

دلخوشی مرگ آوریست

مرور بی قراری عصر های آمدنت

در این غروبهای بی مهمان ...

عطر پیراهنت

جواب همه خود خواهی های شاعرانه من است!