اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در من ابری است گریان
که دنبال کسی می‌گردد
دنبال کسی که نیست!

میان ما اتفاقی نمی افتد

قار قار

خبر از جهان دگر آورده

انگار

وقتی قلم در سنگلاخِ کاغذ در جا می زند، تباهی در پیش است؛ احساسی که در گلو می ماند بُغضِ سنگینی می شود که زندگی را به خفگی سوق میدهد.

یک شعر رضوی

شعله ای بی خواب

دستم را زیر سرم می گذارم

و به خواب می روم

نیلوفر

چه بیهوده چنگ بر پوست سایه های سنگی می زند!

آن که میان هق هق لحظه های اسیر

صدای تنفس تنهایی عشق را می شنود

" از دست خواهد رفت."