اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حالا وقتش رسیده که اژدهاشوند

دست هایی که توی آستین پرورانده بودیشان.

به یکی جرعه چنان مست و خرابم کردند کز خرابی ز خرابات جوابم کردند

بی پروا به خیابان زده ام

امّانمی شوم…

دیگر

خیس نمی شوم.

این شعر حتما پابه ماه لحظه های تلخ پاییز است

می خشکد و می افتد و می سوزد و در گور می ریزد

کرکس ها
شاعر می شوند
وقتی پلنگ
روی پوست آهو
به بچّه هایش
نقّاشی
یاد می دهد

تو نیستی و هر روز

قابِ‌عکست را نگاه می‌کنم

دستی به موهات می‌کشم،

چند تارِ مو می‌افتد روی زمین

مادر خوشحال می‌شود

و تو بی‌خیالِ قاب‌عکس

کنارم چای می‌ریزی

از داغیِ چای لبم می‌سوزد و

از خواب می‌پرم.

امشب در کمترين نور ستارگان

درختان و گلها رايحه ملايم خود را مي پراکنند.

من در ميان آنها راه مي روم ليک هيچيک مرا نمي بيند.

سر به خیابان میزنم
حتی سیگار هم روشن نیست
وقتی هیچکس
آتش تعارفم نمیکند

نام تو را بر موج دریـــــــــــا
دریــــــــــــــــــــا
می نویـــــــــســـــم !