اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کجا رف

دردهایت را کنار دردهایم

دود کن

چونان

سیگار پشت سیگارت.

های زندگی

از رو نمیروی مگر؟

در این گرما

کاین چنین

سرد

میگذری...

محبوس شده اند تمام شعرهايم

در چشمهايم

ميان كوره راه ِ گلويم

كوه بغضي هستم كه فقط

شانه هاي مهربان تو تاب مي آورند

شكستنش را