اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من تمام عقده هایم کاغذ و طومار می شد

تار تار عقده های تو به مضراب سه تارت تار می شد

شاید تقصیر بهار است

شاید تقصیر شکوفه.

چلچله ها آنقدر خوب میخوانند این روزها

که چون منی نخوانم بهتر

و در فصلی که رنگش جرم است این روزها

همان بی صدا بمانم بهتر.

گرمم، که تو آتش زدی به سراپای لحظه های درد

حالا که می شودصدای تو را

از تمام آشنایی این قصه ها شنید

برخیز و بیا

که فصل من و فصل ما رسید

قلم عشق نوشت....

باران بند آمد

اما هنوز می چکند

داوودی های سفید

یک وقت دیدی خدا دلش به حال تنهایی ما سوخت،

اگر نه که وای به حال ما و معجزة نگاه...

منِ بی دل چه کنم؟ پیش که گویم غم دل؟

که ندارم به جز از آه سحر همدم دل

گر نسازد لب جانبخشِ توام مرهم دل

دلم ای وای به دل، وا دلم ای وای دلم

من در قصه ها جایی ندارم...

تا تو نیایی،

پرده را نخواهم کشید...

عذر گناه من ، همه ، چشمان مست اوست
تنها نه عشق و زندگی و آرزوی من
او هستی من است که آینده دست اوست

ای دل ، چنان بنال که آن ماه نازنین
آگه شود ز رنج من و عشق پاک من
هر چند بسته مرگ کمر بر هلاک من
ای شعر من ، بگو که جدایی چه می کند

حالا چی شد عوض شدی دلت کجاست سنگ صبور؟