اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

صدای خشک صندلی مرا به خود می آورد.....

عطر زخم شقیقه اش گویی، بوی تاریخ رنج انسان است

کاسه‌های گرسنه می آیند، کودکانی یتیم و بغض آلود...

روزی بر سرت....

امابگذار بنويسم.

چند فانوس روشن از آسمان برايت آورده ام با چند خواب كه تعبيرنشد!