اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرسی گلم

انگشت روانم طرف خال سیاهت

موری ست که باعشق به یک دانه رسیده



بعداز شب پیله شب شمع است وپریدن

وهمی ست که یک عمربه پروانه رسیده



باید که فراموش کنم پیرهنت را

آن مملکتی راکه به بیگانه رسیده

آغوش تو ادامه ي تابستان است

كه مرا در خودش فرو مي ريزد

در آيينه هاي جوان سالی ام

در حال قدم زدني

با آن دوچرخه ي زنگي

و سبد کوچک عصرانه

این روزها زندگی برایم طعم همان شکلات های روسی را می دهد که تلخ است اما آدم را گرم می کند.

نمی فهمم

مگر میشود

یک تصویر

این همه زیبا....

بیگناه گریه کنیم...

سیاه شدیم سیاه سیا ه

ققنوس هم که نبودم

با یک تل خاکستر مانده ام

شاید باد بیاید