اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

و جهان از پشت پلک های تو آغاز می شود این بار !
آبی .. آبی .. آبی تر ...

خزر می کشم پشت پلک هایم
آبی ، آبی ، آبی تر ...
شبیه آسمان شهری که هیچ یک از خانه هاش
سهم ما نشد
و هیچ یک از خیابان هاش ،
سهم گام های ما حتی !

با پلک های بسته به دریا می زنم

بی دلهره
بی هراس
بی تردید

و اشک ؛
اتفاق ساده ای که بی واهمه می افتد .. !

چند معبد ؟
چند کتاب مقدس ؟
چه تعداد پیامبر ؟ برای خدا شدن لازم است؟

همیشه باش


من بی تو هیچم.....

می کشمت بزار.....

تنهام گذاشتید..