اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سر می روم از حوصله ی زندگی

در فصل احتراق این جان خمیده

از ادامه ی قلبم

تماشای این آدم های تا خورده

زخمی است که با نجابت رابطه ای ندارد

بین من و گل های شسته ی قالی

از عبور خیابان های خالی

از تماشای دست های مبهوت

و از عقربه های ساعتی که

به بطالت لحظه های من می رقصند

بازگشت پرنده پیدا نیست

زمین در گل فرو رفته

و کلید تمام فاصله ها گم

این سال ها ...

تاول تلخی هستم

زخمی

وامانده در زنجیر بودن

و مرور می کنم

سردی آه هایم را

من آواز خواندم

و این نغمه های بی پروا

رها از قلب و حنجره

اگر تنها در یاد ماه مانده باشند ،

باز هم لطف بزرگی است!

من از لای کلماتم داد می زنم

چاقو را در سینه ی خود فرو می کنم...

یک روز کنار آب و آبادانی

تنها و غریب و خطخطی می‌میریم

فریادی از تلخ ترین سکوت........

تمام شهر باران می شود


همه مهربان و عاشق

تو اما قفس می سازی

من از این که با تو هستم سر و پا نمی شناشم

تو زدی چنـــان نوائی که صـــدا نمی شناســـم

تو بگو به خود نه با من که چه داده ای به جانـم

که به جز نوای جانت نی نوا نمی شنـــاســــم

خداوندا...

می دانم که گل افشان عطایت فارغ از کرده های ماست

وگرنه من چه کرده ام که مسحق عیدانه بدانی مرا؟؟؟