اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دلم پایان این سکوت زندگی را می خواهد..

آزادی.....

خسته ام ، خسته از این خواب بلند....

کور شده ایم ....

ایران دیگر اکسیژن ندارد....

خوب نقش لال ها را بازی کردم که دیگر حتی برای سلام گفتن هم دهان باز کردن دشوار بود...

کاش اشعار مرا زمزمه ای می کردی...

و نگاهی آرام به صدایم تقدیم....

دستم به چیدن کلمات نمی رود...


چه کنم....؟

همیشه سخت است نوشتن...

مصیبت سنگینی است عشق..