اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مستی

زیر سقفی که مال ما نیست

نو روزُ ، نو شبُ ، کهنه روزُ ، کهنه شب بازیِ با الفاظ است.

این کتابها سیری چند؟

برای من، نهایت خانه تکانی پاک کردن این قفسه هاست و تعمیر پایه ی شکسته ی میزم

دِل دِل کنی از ایتجا هم می روم.

تا چَشم برگرداندیم

بلند گُفتند

جُفت پوچ...

شرایط مساعد میشود

برای سقوط در .....

بارانی برای خالی نبودن عریضه

و آینده ای که از آن ماست

تمام امیدم برای ماندن است این روزها

تابوت سکوت زندگی مرا

به دوش می بردند

تا پله های خیال تا

نزدیکی جایی که گور خورشید در آنجاست

تمام آرزوهای مراچال میکند

وقتی من میگوییم بیا

باور نکن اشکهایم را حرفهایم را

من تقسیم شدم

میان خودم و خستگی

وروز مره گی که تمام لحظه یم را دور کمرش می پیچد

وهر طور که دلش میخواهد میتکاند مرا

وهرروز مغزم خالی میشود

از آرزو هایی که دیروز میخواستم بنویسمشان

حرف اندکیست؟