اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باید نوشت


حتی اگر تو نخوانی

باید فریاد زد ، حتی اگر تو صدایم را نشنوی

من همین نزدیکی ها هستم

دور از تو

اما همیشه در یادت

دور از جونِت دیوونه ! چرا آخه ؟! بازم .. ؟!

نمی دانم تو برای چشمهایم تکراری شدی


یا این روزها، من همه را شبیه تو میبینم...؟؟!

چه خودخواهانه ارضا که شدی،

بیرون کشیدی از رابطه!

غافل از اینکه من،

باردار خاطرات تمام لحظه های با هم بودنمان شده ام...!!

دلتنگی هایم،

بوی عشق می دهند امروز!

شاید کسی بیاید

و مرا از خودش لبریز کند...

بیا و دست نوشته هایم را بگیر!

پای کماتم شکسته است و

بی تو، جملاتم دارند به گل می نشینند...

تموم موهای فرمون سفید شد
هنوز نامردی رسم روزگاره
واسه مردا ولی دوره ی مردی
تو هیچ زمونه ای پایان نداره

تموم موهای فرمون سفید شد
ولی درداشو به کسی نگفته
یه شیر پیرم که باشه باز یه شیره
با اسمش لرزه به جنگل میفته

یه چاقو عمریه زیر گلوشه
ولی نه خم شده نه سر سپرده
تو گود خسته و ویرون دنیا
یه پهلوونه که زمین نخورده

دوباره آخر قصه عوض شد
هنوز قیصر تو غربت تلخ و تنهاست
هنوز تو موندی و زخمی رو قلبت
که دنیا قرق آب منگولی هاست

«بابک صحرایی»

چراغهای رابطه همچنان تاریکند