اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به هم میپیچند رگهای انتظارم

چشمانم به نفس نفس افتاده

چشمانم خسته است و گیج میزند

تنها به خاطر این لحظه‌هاست که برایت می‌نویسم. می‌خواهم کتابی بنویسم که در نظرت عاری از اندیشه

باشد، و گمان کنی در آن بازتاب شور و شوق خود را می‌بینی.

ای دشت‌های پهناور غرقه در سپیدی سحر، من شما را بسیار دیده‌ام.

و ای دریاچه‌های آبی، در امواج‌تان غوطه‌ها خورده‌ام، و هر نوازش نسیم خندان لبخند بر لبم نشانده است.

این است، آنچه از گفتنش به تو خسته نخواهم شد.

من به تو شور و شوق خواهم آموخت. اگر چیزهای زیباتری می‌شناختم، از آن‌ها با تو سخن می‌گفتم، از

همان‌ها و نه چیز‌های دیگر.

آنجا که ایستاده می خوابم

عمیق تر از هر خوابی

دلم شانه هایت را می خواهد!!

از دلت که مایه بگذاری

سوخته ای . . .

در جستجوی چه جوابی هستی

وقتی عشقت را آزار میدهی و بعد از او میپرسی

دوستم داری . . . ؟؟

حالا آرام تر، آرام تر بتکان

تا خاطره هایت نیفتد

تلخ یا شیرین، چه تفاوت می کند؟

خاطره، خاطره است

باید باشد، باید بماند!!!