اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پولَم کجا بود

هر لحطه اشکـــــهاییم نا امیدانه می چکد

بدون تو شبهای من بی انتهاست

حتی قلبم هم خسته شده است....

هوس جرعه ای از جام وفا را دارم

که مرا مست کند

سخت است ...!



درخوش گذرانی هایت هم



افکارت آزارت دهند !



و



طعم زهرمار به خود بگیرند



لحظات شادیت...

من این ابر بی باران را دوست دارم ...

سکوت و سکوت

نگاهم کن....

هرچند که به پهنای صورتم اشک می ریزم

ولی لبهایم میخندند

ببین که شادم!!!

من که گریه نمی کنم!!!