اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دولب سيگار

پنجره ي باران نديده

بخار مصنوعي !

اونوقت سایه های کویر/

حتا/

قهقه ی تنگی دل ترا سر می دهند/

حرمت نگه دار/

از بایدهایی که کاشتی/

در میان علفهای هرز نبایدها/

شـــــــــــب را ٬



بـــــــهـــا نـــه مــی كـــــنــــیم

نسيم شرجي شهر

خاكهايي بغض آلود

آسماني تار

قلبهايي افسون

نمي ترسم

از اين وحشت دلهاي سرد

از هجوم رسوايي عشق

بر تن رنجور تيري مي ترسم

كه دگر

توان گذر از قلبهاي سرخ را ندارد

زبان جدیدی لازم است...

دیگر هیچ شمعی

روشنی خانه ام نیست

و عطر هیچ گلی

خوشآیند مشامم

شربت گلاب نیز

خود بنوشید

نثارم فاتحه باشد

می خواهم آرامتر به مردن

ادامه دهم.

تو را فریاد می زنم

تا چتر این شهر را در بهار ببندیم

بی خیال از آدمکهایی که زیر سنگ خوابیده اند

سیگار،

منت لبهایم را می کشد