اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

«بگذار گذشته آرام گیرد»

باید به نسخه های پزشکم وفاکنم!

لطفا


پلک مرا بردار

به ابرویم گره بزن

تا دیگر اشتباهی خواب آمدنت را نبینم....

ما تاوان کدام اشتباهیم؟

که کبوتر را

به سیخ شاخه زیتون می کشند!

باور بکنی یا نه تنت این

فاصله ها را کوچک میکند.

درون اين اتاق
به سمت بن‌بستي ست

گوش کن...


به ابرهایی که هوایشان گرفته



به اندازه ی چشمهایم.

زندگی ام لبریز نیمه های خالی ست

کسی در انتهای جاده نیست

که به ابتدا برساندم