اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درود بر مهربانان

کسی شبها آواز می خواند


از میان گلدار ترین چین ملافه ها

حرف می زند... آرام، دقیق، مهربان

سوال می کند

می خندد

سرفه می کند

باور نمی کنید

به خواب می رود

به خواب...

حالمان خوب است،


فقط بیهوده میمیریم....

آدم‌ها به دنیا می‌آیند تا در آن بمیرند.

یک سیگار برداشتم و ولو شدم روی صندلی و به مولکولهای اکسیژنی فکر کردم که در فاصله‌ی صندلی من و جایی که تو نشسته‌ای شناورند!

دست‌های تو
روزی تعبیر می‌شوند

من به تو مومن‌ام

با يادت شادم .........