اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سکوت کوچه های تار جانم، گریه می خواهد

ای همه غم های عالم

به دنیای سرد و ساکت من خوش آمدید

کاش ..

پای اگر فرسودم و جان کاستم
آنچنان رفتم که خود میخواستم
هرچه گفتم جملگی از عشق خاست
جز حدیث عشق گفتن دل نخواست
حکمت این عشق از دلدادگیست
عشق بی دلدادگی دیوانگیست
گر در این راه طلب دستم تهیست
عشق من پیش دلم شرمنده نیست

بی دلیل نگیم تو غمگینی چون غمگین مینویسی.

تو که کنار ِِدریابی

هيچ کس "تو" نمي شود براي من

بمان با من

اي هم قدم ممنوع من

دارم از " تو " مي نويسم

بهشت فاصله ی پلک بالا و پایین من است، وقتی که به "تو" نگاه میکنم...

موهایم را نوازش کن

قبل از اینکه سفید شوند

چراوقتي که آدم تنها ميشه
غم وغصه اش قد يک دنيا ميشه
ميره يک گوشه اي پنهون ميشينه
اونجارو مثل يه زندون ميبينه
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي کنه
وقتي که تنها ميشم اشک توو چشام پر ميزنه
غم مياد يواش يواش خونه ي دل در ميزنه
ياد اون شبها مي افتم زير مهتاب بهار
تووي جنگل لب چشمه مي نشستيم منو يار
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي کنه
ميگن اين دنيا مثل قديما نميشه
دل اين آدما زشته ديگه زيبا نميشه
اون بالا باد داره زاغ ابرارو چوب ميزنه
اشک اين ابرا زياده ولي دريا نميشه
غم تنهايي اسيرت ميکنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي کنه