اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سهم هرکس از این دنیا چیزی بود

شاید سهم من هم تنهایی

از تنهایی نمی نالم که تنهایی

بهتر از با همگان بودن است

کاش در خاطره ای نمانم و نمی مانم

می خواهم تنهایی ام را به کسی ندهم

که باز مرا تنها از خود براند

میگذرد...

به هر حال ...

ممنون از مشتت!!!

عکس تو خنده به لب داشت ولی اشک مرا جاری کرد

خوب به جاي اينكه اونا ترو بندازن بيرون تو بندازشون اين كه غصه نداره سعي كن هميشه لبخند بزني دوست خوبم

لحظاتی پیش از مقابل حوزه هنری پیکر زنده‌یاد خلیل عمرانی بر روی دستان شاگردان و دیگر شاعران انقلاب تشییع شد.
خبرگزاری فارس: شاعران پیکر شاعر انقلاب را تشییع کردند

به گزارش خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس مراسم تشییع و وداع شاگردان زنده‌یاد خلیل عمرانی شاعر آئینی کشورمان دقایقی پیش از مقابل حوزه هنری برگزار شد.

براساس این گزارش پیکر زنده‌یاد عمرانی پس از تشییع از مقابل ساختمان وزارت آموزش و پرورش در خیابان سپهبد‌قرنی به حوزه هنری منتقل شد و قرار است پس از پایان این مراسم پیکر مرحوم خلیلی آموزگار مهربان برای تدفین به شهرستان دیر در استان بوشهر که زادگان این شاعر 48 ساله است منتقل شود.

* در این مراسم پس از تشییع پیکر زنده‌یاد عمرانی مراسم عزاداری به مناسبت شهادت امام سجاد(ع) در حوزه برگزار شد و علاقه‌مندان و دوستداران و اهالی ادب دقایقی به ذکر مصیبت پرداخته و به سینه زدند.

* محدثی‌خراسانی: زنده‌یاد عمرانی خانه خود را مبدل به حسینیه شعر عاشورایی کرد

مصطفی محدثی‌خراسانی از دوستان زنده‌یاد عمرانی در سخنانی کوتاه اظهار داشت: پیکر آرامی که روبروی شما ساکت به خواب رفته جان بی‌قرار و روح پرشور خلیل عمرانی است که او آتشفشان عشق و ایثار و محبت و گذشت است.

وی افزود: زنده‌یاد عمرانی معلمی بود که شاگردان فراوانی را پرورش داد. عمرانی معلم رستگار شعر انقلاب بود و راه رستگاری را به خوبی نشان داد. او خلاء فرهنگی جامعه ما را به خوبی حس کرد این خلاء رها بودن نسل جوان است. اما او خود را فدای هدایت این نسل کرد و همواره از تریبون‌هایی که در اختیار داشت آن را میان جوانان تقسیم می‌کرد حتی خانه خود را تبدیل به حسینیه شعر عاشورایی کرد تا پایگاه هدایت نسل جوان باشد.

نگاهت را بگیر و ناز کن با من
نیا روی زمین
رویا بمان
پرواز کن بامن

"زمین آلوده گردان نگاه ماست
زیبایی در آن بسیار نا زیباست "

میا منشین کنار من
نمی خواهم بگیرم دست نازت را
بدانم رمز و رازت را
همان قدیس باقی باش در قلبم
مکن ویرانه این قصر خیالم را
برای زندگی کردن همین غربت
همین حسرت مرا کا[!]ت

"دنیا سهم موجودات سود اندیش"

مبادا دل بسوزانی برای من
نگاهت را بگردانی به روی من

همان یک لحظه دیدن عشق را در سینه سردم نشاند
عاشق شدم ، آواره ، می فهمی؟

نیا ، نگذار عشقم مبتذل گردد

احساسم زیر دودها کبود !


چشمانم رنگ بغض می گیرد


و دلم رنگ سنگ!


ننه سرما غربت مرا با قصه های شیرین و فرهادش می شکند


و من رنج فرهـــــــــاد را در بیستون دلم حس می کنم!

فریاد می زدم

این من بودم

تورا فریاد زدم

سکوت را فریاد زدم

تو نمی شنیدی

چون صدایم عاشقانه بود

دیگر هیچ نمی گویم

در سکوت تلخم فراموش شو