اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اکنون کجايی ای خود ديگر من؟

ايا در اين سکوت شب بيداری؟

بگذار نسيم پاک

تپش و مهربانی جاودانه ی قلبم را به تو برساند.

کجايی ای ستاره زيبای من؟

تيرگی زندگی مرا در اغوش کشيده

و اندوه بر من چيره گشته است.

لبخندی در فضا بزن؛ که خواهد رسيد و مرا جانی دوباره خواهد داد!

از انفاس خود عطری در فضا بپراکن که حمايتم خواهد کرد!

کجايی ای محبوب من؟

اه ؛ چه بزرگ است عشق!

و چه بی مقدارم من!

میدانم در آن سوی خیال من کسی است که برای او مینویسم...

کجای این شب غریبم و کجای این کرانه ی کبود


کجای این شبی که از غزل چراغ ماه قسمتش نبود


کجای این همیشه ابریم که آسمان نشان نمی دهد


به گریه میرسم

بعد تو من از همه دنیا بریدم

باورم کن من به بدجایی رسیدم

لحظه لحظه زندگیمون با عذابه

باورم کن حال من خیلی خرابه

اگه این زندگی باشه من از مردن حراسم نیست

یه حسی دارم این روزا شاید مردم حواسم نیست

اگه این زندگی باشه اگه این سهمم از دنیاس من از مردن حراسم نیست

یه حسی دارم این روزا که گاهی با خودم میگم شاید مردم حواسم نیست

نفست همیشه گرم بهترین

سلاااااااااااام #علیرضا

شبت بخیر

این روزها روزهایی است که با همه وجود سعی میکنم ذهنم را مشغول کنم تا بلکه لحظه ای دلواپسی هایت که ذهنم را تا مرز جنون برده رهایم کنند اما نمیتوانم.

تـــا آســــمان خــيــــال ِ تـــو چقــــدر راه اســــت؟