اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در نبودنت ذره ذره آب می شوم ...

همانند شمعی که در فراق پروانه می سوزد ...

حالا تنهایم ...

تنهای تنها ...

بدون هم درد ...

بدون سنگ صبور ...

اما باز هم عاشقانه صدایت می زنم ...

هر لحظه صدایت را می شنوم ...

هر لحظه تو را می بینم ...

در خواب

در خیال

در بیداری

وقتی به تو فکر میکنم ، بی اختیار اشکهایم سرازیر می شوند ...

با این اشکها دریاچه ای درست میشود به پهنای یک اقیانوس ...

اسمش را دلتنگی می گذارم چون پر از درد دلتنگیست ...

می دانم که می آیی و تو را خواهم دید ...

پس بیا ...

بیا در کنار دریاچه دلتنگی ...

زیر درخت انتظار ...

ساعت یک قدم مانده به مرگ ...

منتظرت هستم ...

آهای غریبه ، می خواهم سر به بالینت بگذارم ...

بگذار



دل من آسمان باشد

و یاد تو ستاره

میرسیم باهم به اون رود بزرگ

تنای تشنه مون میزنیم به پاکی زلال رود

آنقدر نور ندیده ام,به گمانم با اولین تابش کور شوم.... اما ترسی نیست....پیراهنت

هست..




لطفا آفتابیـــ شو...

...........................تمام من غریبه است با من..................................

یکـــــــــــــــ پاییز طولانی....

یکـــــــــــــــــــــــ قهوه ی طولانی........

یکـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ "تو"ی طولانی

من هنوز هم کاملا مغرورم....اما قلبم سرشار از توست...

بی شک..بیشتر از غرورم....


تو هم مغروری....

مرا هم دوست داری....

اما غرورت را بیشتر.....

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

ب سرم زده دست آرزوهایم را بگیرم.......بروم تا همانجایی ک خودم را ترک کردم...ب رسیدن ها

سرگرمشان کنم.... و بازگردم........

کاش اصرار نمیکردم خودم را در چشمهایت پیدا کنم.......

منی ک پایان را میدانستم....

چرا دلم را ب همان رویاهای کاغذی عادت ندادم....

چرادنبال حقیقتی گشتم ک همیشه از آن فرار میکردم درحالی ک آفتابش مدتها پیش طلوع کرده بود......

اعتراف میکنم این روزها قابل ترحم شده ام...وضعیف...

صبرم کوتاه و کینه ام ب بلندای شب یلدا پوزخند میزند....

خسته شدم از ادم بودن...و بیزارم از ادامه دادن....

خدای من...اعجاز کن...ک معجزه را گاه ظهور است....