اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من فکر می کنم گنجشک ها روزی خوابی پریشان دیده اند…

گل سرخ
میدانی وسیع
با سربازانی
که سکوت کرده اند
حتی برابر قیچی باغبانی.

هی از درزهای شعر می زنم بیرون. اصلا چه فرقی می کند دلم را موزیک کانتری بنویسم یا بندری گریه کنم…حالا که دانه هایم پوست اناری ام را می شکافد و دلم هی از خودم می زند بیرون.

اصلا بگذار ابرها همین طور نیمکت نشین آسمان باشند و باریدنم را تماشا کنند و من بی هدف در زمین بدوم و این شهر هم هی سر روی شانه ی خودش بگذارد و ببارد

اما
فردا که بیاید
صبح با چای و نی نبات، شیرین می شود
سماور با آتش زیر خاکستر، روشن.
و داستان را
استکان، دهان به دهان می چرخاند.

در سفره خانه ای کنار خزر...

کاش به این شعر قدم بگذاری
پیش از آن که پیراهنش را عوض کنم.

فکرهایم پارس می کنند

لایک

لایک