اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بیدار شو!
کمی جوشانده از آسمان برایت دم کرده ام

بالاخره یه روزی قشنگ حرف می زنم

داریم سمت چپ +1

هنوز هم آسمان آبی است ، و غروب دریا غرق در سکوت...

و تو
در کوچه‌ی کناری
اشتباهی خواهی پیچید

اُردیبهشت‌های رفته...

این‌جا ... هجوم وحشی باران،

تلخ و غریب و خسته و ویران،

شب‌های بی‌قراری خزر

کابوس‌های تلخ خیابان

معکوس می‌شمارم و نابود می‌شود

حسی درون این تن بی‌جان،

از لحظه‌های سخت پریدن

از عشق بی‌بهانه و احساس سوخته
تا ترس و درد و گریه و هذیان

رویای من

ثانیه ایست از بی حواسی زمین

تاب که می خورم...

من
طعم شیرین یافتن را در طعم تلخ از دست دادن یافتم!
و...دراین میان سهم من تنها یک
(یادت بخیرساده بود!!!)