اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

امروز من مانده ام و خیالی ویرانه

پس از این چه بسازم ؟ در رویا

اینقدر نیامدی

آنقدر در خیالم

تو را ساختم ،

پرستیدم

خندیدم وعشق دیدم

نگاهت سرد

خشک می کند

عطش باتو بودن را

همیشه

نقش های تراژدی

برای من است

که زیر پوستی

ایفا می کنم

در زندگی

چه ناشیانه

گم شدم..

چشمانم خیس

لبانم خشک

دلم آتش

پنجره خسته است

از نگاهی خیره

به ته

جاده ای که نمی آیی ...

چشمانم

پی نگاهت می گردد

هرجا....

گاه

نگاه می کنم

به گاه نامه ای

که لحظاتش

را

باهم نگاشتیم

به رفتنت می اندیشم

داغی برخاسته از ماسه های ساحل

تنم رامی سوزاند ...

به آسمان نگاه می کنم

کاش

پر پرواز داشتم

و

نگاهی

به انتهای‌ آبی آسمانی آب

در خاطرم می ماند...

ستاره چشمک می زند

من روبه آسمان

دراز می کشم

چشمانم سنگین می شود

نسیم یک برگ از تقویم عمرم را

ورق می زند...

همین دوستم یک وقتهایی دلش کوچیکه کوچیکه

اندازه یک قطره اشک

اما فقط برای خودش