اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درد دارد ...

وقتی میرود ...

و همه میگویند دوستت نداشت ...

رقصیدن

بر لب های شاعران ساده است

گاهی وقت ها



دوس دارم گوشه ای بنشینم



تاریک... تاریک... تاریک....



بی هیچ صدایی



فقط فکر کنم

وای بر ساکنان زمین...

پاییز...

باز باران با ترانه.....

مــــــے گویند ســــآده ام

اما تــــُـو ایــטּ را باوَر نَکـُـن

اخم هیچ پاییزی را دوام نمی آورد دلی که به بهار لبخند تو عادت کرده باشد …

نخی سیگار،

پُکی عمیق،

و لب‌خندِ تو رووی دیوار.

دوود می‌شویم همه با هم امشب!