اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می رسد روزی که هیچ کس نباشد ،
جز من!

مرا ببخش!
اما من به تلافی این روزهایی که رسماً دقّم دادی،
آن روزها تنهایت خواهم گذاشت!
باشد؟
اجازه هست؟!

اما نه...
من مگر می توانم مثل تو سنگ باشم
بی معرفتِ عزیزِ من....؟

یک لحظه ی دیگر....مادر ...ببین چه دلتنگم....

روزی چند بار می گم

ایاک نعبد و ایاک نستعین

اما دروغ می گم!!

خَستــــه ام....! امــــا تَحمـُـــل مـی کُنــم.

برای نگاه کردنم ؛

خندیدنم ،

اذیت کردنم ...

برای تمام لحظاتى که در کنارم داشتی !

روزی خواهد رسید که در حسرت تکرار دوباره من خواهی بود ،

می دانم روزی که نباشم هیچکس تکرار من نخواهد شد

الهی! اگر بخواهم شرمسارم و اگر نخواهم گرفتار؟

سهراب گونه ای برای دقایق این چنینم...