اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اتاق من

سفارتخانه ی تسخیر شده ایست

که پاپیون قرمز دارد.

مادرم هنوز لیف میبافد

پدرم دولول زنگ زده اش راسمباده میکشد

ولباس هایم ... سوراخ میشوند

من

سرباز فراری هستم

که در اتاقی جهت جغرافیاییش را گم کرد

وهمرزمانش همه زخم بستر گرفتند...

نگاه کولی.....

آرزو ها شبیه خوشبختی

گیر کردند در آسانسور ها

صحبت از عادت و بد عادتی است

گم شدن در دل تصور ها

زندگی...یک فضاست در دنیا!

خانه جایی ست بین آجر ها