اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه راحت می شکنی

و بی دغدغه می روی

چیزی عوض نشده

زندگی به تو نوید عشق می دهد

وتو می گذری از من...

فقط باور کن

سخت است بخشیدنت...!

چکونه بماند

بر نت های شکسته ی

آوازهای حزین من ؟

سرد وسیاه می گذرد

این سکوت خاکستری

در پرسه های همیشگی

خیال من!

برایم اسبی بیاورید

که مرا تا غروب دنیا ببرد

و رها کند در صبح آرامش وسکوت

انگار هیچ وقت

کسی پشت سر من

آبی نریخته است

انسان

وارث درد است

و پرنده ای بی سرزمین

و زمین

نه آنقدر بزرگ

که سرزمین انسان شود.

صدای آژیر... لالایی آخر



هیس!!



سکوت...



مبادا بیدارشان کنی!



کودکان روستا بخواب رفته اند



سکوت...



نه. بدادم برس



دستان مادرم هنوز جان دارد...

نیستی که ببینی چه می کشم ...

متورم شده ست قوزک هام روی پاهای نقرسی شده ام

او دیگر نبست