اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سکوتــ مهربونــ میشود

میزی پر از کتاب و کاغذ و پوشه

و تو

با موج نقره ای مویت

رنگ مهربان چشمت

و صدا... صدا

تنها صدا

ی

گرفته

بازمانده ی شکوهی ویران

بر من بوسه ای به یادگار بنویس

خیلی وقته آسمونم پر ابر و رنگ دوده

قصه ی من تا همیشه زیر گنبد کبوده

دربي خبري محض

برايت غزلي بسازم

پاییز مرا به بادفراموشی سپرده ست

وگرنه آوازی داشتم

به باد بدهم

بی خیال

اگر دهان پنجره ها

بوی پاییز میدهد...

بر میگردم

دوباره

به تنهایی ام

که

در خیابانی

در اتاقی

انتظارم را میکشد...........