اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به شاخه هایم صدمه ای نزد.
ریشه هایم سالم مانده است.

بالشتِ آفتاب،چقدر خیس است..!

مگر آفتاب هم،عاشق می شود..؟؟

ساحل قدمهایت را تمنا می کند

کاش میشد باز گشت..

من نشستم و کنارم پیچک تنهایی


می روم به،سرزمینِ زیبای افکارم باز

به شهری می روم ،این بار

که در آن قاصدک ها پیِ سکوت می گردند..!

و تنها ،ماهیانند که فریاد می زنند.

و بعد با فکرم همراه می شوم..

هنوز هم به دنبال موجهایِ غمگینِ صلح می گردد.

می ایستم..

به عقب خیره می شوم..

دلواپسی ها هنوز می آیند.

ارزوها را می توان صدا زد..

سادگی ها را می توان خط زد..

سکوت را می توان شکست..

عاطفه را می توان ندید..

حرف را می توان زد..

محبت را می توان خرید..

عشق را می توان سوزاند..

لحظه ها را می توان نوشت..

..

کمی که بنگری خواهی دید..

دنیا چه قد غریبه است..!