اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نم نم باران

مادر دانه می کاشت

زیر سقف خانه

نامه ای برایت می نویسم

هوا

بارانی می شود

دريا آبي

آسمان آبي

روزهاي آخر

پدر هم آبي بود !

گونه هايم خيس

نم ،نم باران !

از سفر

بازمي گردم

خاطراتم

يك سطر در ميان

خالي است

بي حضور تو!

كبريت را مي كشم

نه سيگاري بر لب

نه شمعي

سايه اي روي ديوار

لبخند بر لبان من !

باد همه چيز را

به هم مي زند

چرا قصدسفرکردی پرستو ،......زمستان روخبرکردی پرستو....

من تماشاگری بیش نیستم

دست و دل بسته

در این حیرانی