اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عجب بالا و پایین داره دنیا

خواب می بینم همیشه با منی

وقتی بیدارم کنارم نیستی

غنچه های انتظارم مرده اند

غمگینم ...

غمگین تر از یک آهوی زخم خورده زیر دندان شیر

چه کسی می بیند ...

اشک های پرنده ی بال شکسته ای را زیر باران

باید این هنگامه را ترسید.

تو بی خبری

از انقباض خیس چشم های کلبه ی آن شب،

به تماشای تنهایی من

تو بی خبری

از عمق خواب پلک پرانم

در دل قحطی آرامش شب!

تلخی زوزه ی باد ،

نغمه ی بی کسی ام را سر داد.

اینک

ناکامی کلمات

در تهوع کندی لحظات

به بغض می نشیند و

با قطره قطره ی دریغ

چشمانم پرآب.

کاش می دانستی

اشک شعریست ناب.