اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سکوت نعره می زند

که شب ترانه ساز نیست..

تو می دونی

حال هر روز منو..

یلدا.....شب سپید

به سپیدی رویاهای دوردست..

سهم من از بوسه ی باد

چی بگم ای داد و بیداد

همه زردی و تباهی..

جــالب تــــــــریــــن تــاب دنیــــــــــــا

این بار هم به اینجا که رسیدم بغضم شکست...

اي کاش قلب ما



مي خفت بي هراس



بر گيسوان درهم نمناکت



اي کاش تمام خيابان شهر جنگل بود .

من تـــو را خواهــــــــم گفت

به سکــوتي که تــو را از دل من مي دزدد

و به پر وانه اي از جنس دلـــم

و به اشعار پراکنده ي قلبم در خــــــــــاک