اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اون خدای مهربون ..........پر....

این سکون اینک من...

حاصل اینهمه وردی است...

که خوانده ام و می خوانم...

که تو خواهی ماند...

برای همیشه ی من...

برای هر سال من...

کلاغ پر...

من تو را با خطي خوش گوشه اي از دلم نوشته ام...

و خاطرات تو را...

مانند چيني هاي قدح گل مرغي..

كه بالاي رف اتاق هاي قديمي جلوه گري ميكرد...

در رديف اول چيده ام...

چیه؟؟؟ چته؟؟؟ نکنه آشخ شدی هااااااااا

کاش می شد ترا تپش گونه از میان تپش قلبی بیرون کشید

وقتي كه هيچكس مايه دلخوشي نيست...

اهوم...اوکی