اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می لرزد ....درونم

پيچكي روي لبخندم مي پيچد

ومي دوزد لحظه هايم را به غم....

خراب می شود زمانه بر سرم

و من در زیر آوار دنبال خودم می گردم

می پرستم واژگان را که

سکوت را مقدس می کنند

شاید این منم که می میرم

زمان سنگینی می کند روی نفس هایم

شاید این تویی که سنگینی می کند

خواب بر چشمانت !!!!

مشت می کوبند بر سرت

خم تر می شوی ....

و این الفبای حقارت است که همیشه صرف کرده ایم !!

کودکی ام را بی پناه رها کرده ام ،

حماقت هایم را تکرار می کنم

و

زمانه پوزخند زنان روح به صلابه کشیده ام را تازیانه می زند !

نبش قبر می کنم کودکی دفن شده ام را

شور می خواهم

جایی امید شاید.....

در آستانه فصلی سرد!

طنابی که فکر می کردم دور کمرم بسته ام تا بالا بروم دور گردنم بود !

خاک که می خورم

زنگ می زند احساساتم

.

.

.

.

گردگیری قلبم با تو!

پل می شوم میان تو و خوشبختی ات

صدا می زنم واژه ها را از اعماقم که احساساتم را خالی کنند

....

.....

......

حتی آن ها هم سکوت کرده اند!!!