اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عریان کن قلبم را

از اینهمه بی قراری ...

دچار یک جور درد بی درمان شده ام ...

کارمان از این زار تر نخواهد شد...

بیا به خواب زمستانی برویم.

تمام آنچه که
از زندگی می خواهم

آی عشق ، چهره سرخت پیدا نیست...

فکری نیست
حرفی نیست
امیدی نیست
یٲسی نیز
عشقی نیست
نفرتی هم
بدتر از این دیگر چیست؟…

وقتی
از کنار آن کافه
می گذرد آرام ...

"اگر نمی خواهی
بر تیره بختی من گواهی دهی
خواهش دارم روبه روی من نمان
عبور کن
کوچه را طی کن
و در انتهای کوچه محو شو
همان گونه که
آدم های خوشبخت محو می شوند

من حتی ظرفی میوه نداشتم که به مهمان
تعارف کنم

"من انتظار نداشتم
با این برف محض رو به رو شوم

آغوش آرام تو
قصه قشنگی بود
که هر شب خسته بی خواب
- باز-
می گفتمش
برای کودک درونم

.چه برف عجیبی می بارد...در شقیقه ام....

گیج تر

از همیشه ...