اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تمام نبودنت را

پرت کردم توی کوچه

بگذار همسایه ها

بی ملاحظگی ام را

جاربزنند

عاشق

که حساب وکتاب سرش نمی شود!

تمام بعدازظهررا

می خواهم به چشمانت خیره بمانم

شایدمترسکی شدم

تامزرعه ای آرام بخوابد

یادرختی که ادای پرنده هارادربیاورد

توچه فکرمی کنی؟

کهولت این زندگی کلافه ام کرده،

موی حرف های نگفته ام سپید می شود

حرف هایی خشکیده بر چاک دهانم

که انگار

تا فصل بی آفتاب هزاران دیار ورق می خورد

حرف هایی از جنس ایمان..

کاش به گوشش برسانی این شعر ناتمام را:

مرا به یاد خواهی آورد

آنچنان که باران،

غبار را از سنگِ قبرِ کهنه ای

می شوید،

تا نام فراموش گشته ای

بدرخشد از پس سالها!

مرا به یاد خواهی آورد

اما...

دیر

زمانی که دیگر نیستم!

نم نم مي بارد و به ياد مي آورد تو را ...

اگر عطر تو از صندلي برنمي خاست

دستم را نمي گرفت و

به خيابانم نمي برد.

و آدمكي از يخ و بلور برف نمي ساخت شبيه خودت.

وقتی غزل می خوانی

دلم می سوزد به حال دخترکان ِدم بخت ِ شهرم

که مدام سبزه گره می زنند

بی آنکه بدانند ،

زمین زیرپاشان تا چه اندازه سست است !

دخترانی که تنها به قول و غزل شما دلخوشند

شما که شعرتان بوی باران می دهد ، و مرداب !

بوی نان می دهد ، و نیرنگ !

بوی عشق می دهد ، و تزویز!

شما که بی بهانه و با بهانه سیب می دزدی و تبعیدمان را تمدید می کنی !

شما

شاعرباده پرست ،

که ازتن ِ برهنه شب هم غزل می گیرید ،

سرخوش ! سرمست !

امشب !

به خاطربانوی قافیه هاتان ،

فقط همین امشب ؛

آن هم حالا که سکوتی سرد،قاف ِ ثانیه هاشان را ربوده است !

تمام ابیات خفته ذهنت را آتش بزن

که کم نیاورده باشی از

آتش پرستان گر گرفته که

شعر را می زیستند

بی آنکه شاعر باشند !

چرا که امشب

شب ِ مرگ سوژه اشعارشماست !

شب ِ کوچ نگاه های اتفاقی و خنده های ناگهانی !

شب ِ ختم به جان ِتو، سوگند خوردن ها !

امشب خدا برای قلب دخترکان شهرمن

یک تراژدی نو سروده است

که آخرش ازبند ِ منت ِ سیبی نخورده

می رهند !!!

پنهان نمي كنم

پيش از اين سطرها دوستت دارم را

مي خواسته ام بنويسم

حالا كمي صبر كن، زمستان است بهار كه آمد

فكري براي آسمان تو و سطرهاي پنهان خودم خواهم كرد.