اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شب ها

کلاهی

از شعر می بافم

بیدار می مانم

تا غصه هایم را


با آن بپوشانم

باز نا امید نشو زورتو بزن شاید حاجت گرفتی...!

عمری اه نکشیدم که بیایی

فاصله انقدر زیادهست که این اه ها گذرگاه نمیشوند...

سلام روزهای تلخ من ....

بزرگ که باشی باید بغض های زیادی را بی صدا دفن کنی!!!

مـنتـظرم هـــنـوز ...

امـّــا زرد

امـّــا خشــک

می دانم یادت نیست اما من خوب یادم مانده است

آن روز را در دفترم زرد نوشته ام

زرد نوشته ام تا برگهای پاییزی شاهد باشند

شاهد حرفهایی که ای کاش آنها را نمی شنیدم

آدم ها تنها كه نباشند مي روند...

تنها كه شدند بر ميگردند!

افسوس

بر سر گورم نباریدی


چون نهالی سست می لرزد

روحم از سرمای تنهائی

می خزد در ظلمت قلبم

وحشت دنیای تنهائی


دیگرم گرمی نمی بخشی

عشق، ای خورشید یخ بسته

لااایک..
اینا نوشته های خودتونه؟

لابلای ورقهای سپید دفتر نقاشی

به دنبال گمشده ی کودکی هایم می گردم

سکوت

شعری در انتهای همین خیابان مُرد

دیگر هیچ اذانی

طعم گوشهایم را نخواهد چشید .

من

روح خود را در این عصر سرخ

به کلاغها بخشیدم؟

چرا که

دهان مرگ هنوز کال است.

تو را به آغوش خواهم کشید

تو را من خواهم گریست.

در سیاهی چشمانت

ستارها مرا میگریند