اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بر من چه رفته ست؟

دیوار سکوت!

خودت خوب می دانی ،


بی تو،


من ،


انبوهی از اندوهم ،



که تمام آینه ها ،

از من بیزاری می جویند .



قرص های خواب آور هم ،


در من بی خاصیت می شوند .

سیری ات را عقیقه کن ،
مباد که حلقوم ظلمت ،
اشتهای اشتهارت را ببلعد و ،
عظمت حقارت ،
به ناکامی ات کامیاب شود .

لیک ،
از صدایِ نحس و شوم ِجغدِ خیره چشم ،
سینه ی هوا ، جریحه دار می شود ،
یاکریم ،
از آستان تیر برق ،
ناگزیر از فرار می شود
پشتِ دود کش ،
گربه ای گرسنه و سیاه مثل قیر ،
در کمین نشسته - هوشیار و تیز چشم -
یا کریمِ بی پناه ،

مردی خودش را آتش زد



شعله هایش



زندگیش را به نمایش گذاشت



ذره ذره با او سوختم

ـ تا ـ



فریادی باشم که او



نمی توانست

بکشد

براااااااااااااااااااااااات....

تجــزیــه مــی‌شــوم!

آب،

بــاد،

خــاک

و ایــن آتــش

بــرایِ تـــو میمیـــرم


تــو وانمـود کن کـه تب کرده ای


همین کـا[!]ت..

همه جا در به در دنبــ ال لبخند های گمشده ام میگردم

و در این جسـ ـ ـتجو گم می شوم...