اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در دنیا سه چیز را خیلی دوست دارم . در کوه سنگ را . در چشم اشک را و همانند تو دوست ناز را

اگر من نقاش باشم دنیا را زندان خواهم کشید،مرگ – جدایی و حسرت را پشیمان خواهم کشید اگر من صیاد باشم به خاطر آتش عشق زیبایی همچون تو قلبم رو پاره کرده و عشقت رو به رنگ هجران خواهم کشید

اگه تو گریه کنی بدون من باورکن منم بدون تو خنده نمیکنم،بیا باهم بخندیم غمو رها کنیم،و نه من بدون تو و نه تو بدون من).

کسی که از عشق محروم باشد، با انسانیت بیگانه است

ای عاشق اسمت شیرین است
دوست فرهاد شیرین است
هدیه ای که از دوست می رسد
از عسل تازه شیرین است

چشمانت
چشمانت هستی ام را به دار می کشند
روحم را تا کجا می برند چشمانت
زندان تاریکیست سیه چشمانت
از محبس چشمانت رهایم کن

چته داداش؟! چرا اینهمه تو خودتی! بیا با ما باش!
با توام ...................

(بیچاره چشمم که هر شب بی تو نگاه میکند و میگرید .تا صبح تک تک ستارها رو میشمارد و گریه میکند/تو جدایی را اختیار کردی اما شبها وصبحها قلم دردفتر شرح جداییت را مینویسد وگریه میکند)