اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

زیر غبار زمانی ممتد،



چیزی دستگیرم نمی شود.

یک بار من را بدون خودت تصور کن

مگر می شود ؟

در جگرم آتش است از که بنالم

( چشمهایت را یک شب باز کن تا من میخانه را در آن ببینم )


( دنیا را ترک کرده ، پیمانه را پر کنم )

ای عاشق اسمت شیرین است
دوست فرهاد شیرین است
هدیه ای که از دوست می رسد
از عسل تازه شیرین است

از سکوتی تلخ لبریز شده ام ،



امروز چشمانم برای یافتنت راه افتاده اند



به تنهایی دخیل بسته ام



نذر کرده ام دستانم را قربانی آغوشت کنم



دلم را از کوچه های بی تو جمع کرده ام



دیشب خواب دیدم همراه باران آمدی



زل زده ام به این ابرهای بی باران



می دانم، می دانم چترها که شکفته شوند



انتظارم تمام می شود ...

شب سردی ست و من اینجا تنها با واژه ها میرقصم ...تا در تب تو بسوزم....