گفتم اشتباه شده ها

با سرعت مناسب از كوچه علي چپ عبور كنيد

انقدر غمو دیدم برای من شخصا دیگه کلمشم خنده دار شده

دارم مرتبشون ميكنم كه پرينتش بگيرم...

چيرو؟

همين مسيح سرگردان...

آره منم پيرينت گرفتم

آن‌ مَرد واحه‌یی‌ مسیح‌ را نظر کردُ آن‌گاه‌ آبِ دهان‌ بَر چهره‌ی‌ او انداخت‌. * جماعت‌ یک‌ صدا قهقهه‌ زدند. * مَرد خود را از آغوش‌ مسیح‌ بیرون‌ کشیده‌ غرّید. «ـ لعنت‌ به‌ تو! چرا چُنین‌ کردی‌؟ چرا نگذاشتی‌ رها شَوَم‌ از این‌ عذابِ مُداوم‌! چه‌ روزگارِ حقیری‌ست‌ که‌ آدمی‌ حتّا به‌ جانِ خویش‌ مالِک‌ نیست‌! خسته‌اَم‌! خسته‌اَم‌ از حصارِ این‌ حیات‌! می‌خواهم‌ بمیرم‌! می‌خواهم‌ بمیرم‌! چرا چُنین‌ کردی‌؟ چرا؟» وَ حلقه‌ی‌ جماعت‌ را شکافته‌ به‌ دیده‌گانِ تَر دور شُد. * مسیح‌ آبِ دهان‌ او را از چهره‌ زدودُ به‌ تبسّمی‌ تلخش‌ نظاره‌ کرد. * جماعت‌ که‌ این‌ همه‌ را نمایشی‌ پنداشته‌ بودند، اندک‌ اندک‌ متفرق شُدند. * مریم‌ که‌ شاهدِ این‌ معجزه‌ بود کنارِ مسیح‌ آمدِ زانو زَدُ به‌ نجوا گفت‌. «ـ‌ تو که‌ هستی‌؟» * مسیح‌ دریای‌ چشمانش‌ را به‌ جنگلِ چشمان مریم‌ ریخته‌، به‌ صدایی‌ نویافته‌ پاسخ‌ داد. «ـ یک‌ عاشق‌!»

بابِ پنجم‌


غروب‌ در پسِ عمارات‌ سَر می‌رسیدُ مسیحُ مریم‌ به‌ تالارِ خانه‌ در میانِ تمثال‌های‌ دیوارپوش‌ نشسته‌ بودند، چشم‌ در چشمِ همُ دستادست‌، وَ خاموشی‌ میانشان‌ به‌ سخن‌ بود. * مسیح‌ ـ که‌ همه‌ عمر با عشق‌ بیگانه‌ بود ـ جُستن چُنین‌ معجزه‌یی‌ را باور نداشت‌ وَ چهره‌اَش‌ حجابِ غوغای‌ درونش‌ نبود. * دو راهه‌یی‌ پیشِ پایش‌ دهن‌ گشوده‌ بود: نجاتِ آدمیان‌، یا عشقِ پاگیرِ زمینی‌؟ وَ از این‌ دو راه‌ هیچ‌ یک‌ را یارای‌ نرفتن‌ نداشت‌. * مریم‌ از دیدنِ مَردِ رؤیاهای‌ خویش‌ به‌ خلسه‌یی‌ عاشقانه‌ غرقه‌ بودُ دستانِ این‌ معشوق نویافته‌ را به‌ دست‌ می‌فشُردُ تمامِ تمثال‌های‌ تالار به‌ چشمش‌ کم‌ْرنگ‌ می‌نمودند. * مسیح‌ به‌ صدایی‌ گرفته‌ گفت‌. «ـ تو را دوست‌تَر می‌دارم‌ از تمامِ خادمانِ بهشتی‌، تو را دوست‌تَر می‌دارم‌ از عصاره‌ی‌ تاک‌، تو را دوست‌تَر می‌دارم‌ از هَر آفرینه‌ی‌ دیگر…» * مریم‌ به‌ سخن‌ در آمدُ آن‌چنان‌ که‌ شبنمی‌ از گونه‌هایش‌ پایین‌ می‌دوید پاسخ‌ داد. «ـ من‌ نیز شُما را به‌ خاک‌ساری‌ عاشقم‌، که‌ همْ‌پایتان‌ زیسته‌اَم‌ در لحظه‌ لحظه‌ی‌ راهِ بُلندِ رسالت‌! دگربارتان‌ بَر بوم‌ها جان‌ داده‌اَم‌، تولدتان‌ در میان جانوران‌ را، پا گرفتنُ قَد کشیدنتان‌ را، چونان‌ مادری‌ دِل‌دِل‌ کرده‌اَم‌! بَر سپیدی بوم‌تان‌ زاده‌اَم‌ وَ به‌ گاهِ ترسیمِ هَر گل‌‌میخ‌، عذابتان‌ بَر سَرِ خاج‌ را به‌ جان‌ حِس‌ کرده‌اَم‌! عروجِ به‌ معراج‌ شُما را به‌ چشم‌ دیده‌اَم‌ و باور آوَرده‌اَم‌ به‌ عظمتِ پروردگار...» * مسیح‌ به‌ میانِ کلامِ او رفته‌ ، پُرسید .

برای‌ من‌ از من‌ بگوی‌! چه‌گونه‌ می‌دانی‌ مَرا؟» * مریم‌ او را پاسخ‌ گفت‌ . «ـ شُما والاتَرینی‌ از نگاهِ من‌! عظیم‌تَرین آفرینه‌! خُسبیدن کودکی‌اَم‌ را به‌ جادوی‌ نام اعظمتان‌ لالای‌ می‌گفتند وَ تندیستان‌ بَر خاج‌، هماره‌ آذین دیوار اتاق من‌ بوده‌! با شُما، خود را شناختمُ عصمتِ آسمان‌ را باور کردم‌!» * مسیح‌ صدا در داد. «ـ این‌ها که‌ گفتی‌، سَراسَر وصفِ روزگاران دور رسالتِ من‌ بود! مَرا معنا کن‌ برای‌ من‌!» * مریم‌ او را نگریسته‌ پاسخ‌ داد. «ـ شُما عیسای‌ مسیحید! خاجِ عذابِ آدمیان‌ را به‌ دوش‌ کشنده‌، عظیم‌تَرین‌ نیایشِ گیتی‌ را نبضِ تَپنده‌، بی‌راهه‌ رفته‌گان‌ را به‌ راه‌ بَرنده‌، گنه‌کاران‌ را ضامن‌ شَونده‌... همین‌ها برای‌ پرستشِ شُما کفایت‌ می‌کند!» * مسیح‌ از جا برخاستُ در میانِ تالار ایستاده‌، بانگ‌ بَرداشت‌. «ـ آری‌! آری‌! امّا مَرا به‌ پرستش‌ نیاز نیست‌ که‌ کرور کرور به‌ شنفتن نام من‌ حتّا زانو بر زمین‌ می‌زنند! شُما را عاشق‌ می‌خواهم‌ از آن‌ گونه‌ که‌ خود دِل‌ به‌ مهرِتان‌ داده‌اَم‌!» * مریم‌ حیرت‌زَده‌ از جا برخاستِ گفت‌. «ـ مَرا به‌ وحشت‌ می‌اندازید! مگر نه‌ که‌ به‌ تیمارِ دردِ درماندگان‌ آمده‌ییدُ چندی‌ دیگر دوباره‌ ره‌سپارِ فردوسید؟ پَس‌ عشقِ زمینی‌تان‌ به‌ چه‌کار می‌آید؟» * مسیح‌ دستانِ مریم‌ رها کرده‌ برخاست‌. * میانِ تالار ایستاده‌ بانگ‌ برداشت‌. «ـ من‌ اینم‌ که‌ می‌بینی‌! انسانی‌ که‌ از عشق‌ رویینه‌ شُده‌ وَ سَر بازگشتن‌ به‌ بهشتِ بَرین‌ با اون‌ نیست‌! می‌خواهم‌ با شُما بمانم‌ بَر این‌ سیاره‌ی‌ سیاه‌! که‌ آن‌ چه‌ زمین‌ را نجات‌ خواهد داد عشق‌ است‌، نه‌ معجزه‌! دست‌ در دستِ من‌ بگذارید، تا به‌ زدودنِ تاریکی‌ها پا سفت‌ کنیم‌!»

مسیح‌ به‌ سمتِ تمثال تولّدِ خود رفته‌ آن‌ را برداشتُ بانگ‌ می‌زَد: «ـ این‌ من‌ نیستم‌!» * پَس‌ به‌ تپانچه‌ییش‌ از هَم‌ درید وَ مریم‌ به‌ تماشا بود آن‌ جنونِ مجّسم‌ را. * مسیح‌ پیوسته‌ بانگ‌ می‌زَد. «ـ این‌ من‌ نیستم‌!» * و یک‌ به‌ یک‌ می‌درید آن‌ پرده‌ها را که‌ مریم‌ عمری‌ فدای‌ تَرسیمشان‌ کرده‌ بود. تمثال زنده‌ کردن ایلعازر، تمثال شفا دادن مجنون‌، تمثال سفر با زورق، تمثال محکمه‌، تمثال به‌ دوش‌ کشیدنِ خاج‌، تمثال تازیانه‌ خوردن‌، تمثال مصلوب‌ شُدن‌، تمثال معراج‌. * پَس‌ در میان پَرده‌های‌ دریده‌ ایستاد ـ خوی‌ کرده‌ وُ بی‌نفس‌ ـ رو به‌ مریم‌ گفت‌. «ـ اینک‌! مَرا بَر بومِ دلت‌ از نوبیآفرین‌ که‌ به‌ دیدن تو از نو زاده‌ شُدم‌! این‌ منم‌ نه‌ آن‌ پَرده‌های‌ افسانه‌ نقش‌!» * مریم‌ پیش‌ آمده‌ مسیح‌ را نگریستُ مسیحش‌ در آغوش‌ کشیده‌ لبانش‌ را بوسه‌ داد. * پَس‌ بر زمینِ تالار غلتیدندُ آن‌ پَرده‌های‌ دروغزن‌، بستر زفافِ ایشان‌ شُد.

یکی‌ می‌گفت‌. «ـ به‌ کارخانه‌یی‌ بزرگ‌ چلنگر بودم‌ من‌! به‌ سالیان‌ پُتک‌ می‌زَدَم‌ بَر آهنِ تَفته‌ وُ خوی‌ می‌کردم‌ از گدازش گُدازه‌ها! همه‌ عُمر به‌ ساختنِ تمثال فلزّین مسیح‌ بودم‌، تا گردن‌آویزِ آدمیان‌ شودُ نشانِ سَرسپُرده‌گی آنان‌ به‌ عیسای‌ مسیح‌! می‌دانی‌ از آن‌ پَس‌ چه‌ شُد؟ مَرا که‌ سوی‌ چشمُ قوّتِ بازو بَر سَرِ این‌ کار نهاده‌ بودم‌، به‌سانِ رانه‌ی‌ از کار اُفتاده‌ به‌ کناری‌ انداختند وَ آن‌ که‌ دیرسالی‌ به‌ تبلیغِ عظمتش‌ بودم‌ مَرا به‌ سَرانگشتانِ معجزه‌گَرَش‌ مَدَد نکرد! زنُ کودکانم‌ از من‌ رُخ‌ بَرتافتند وَ وِیلان‌ شُدم‌ در کوچه‌ها به‌ گدایی‌! تو پیام‌گذارِ دروغین‌ هَم‌ مَرا لایقِ معجزه‌ نمی‌دانی‌؟» * آن‌ دیگر می‌گفت‌. «ـ من‌ از سه‌ پُشت‌ گدا بودمُ گدا خواهم‌ ماندم‌ چرا که‌ پدرم‌ مَرا به‌ فنّی‌ دیگر دعوت‌ نکرد! به‌ منُ بَرادرانم‌ می‌گفت‌ دُزدی‌ نکنید که‌ مسیح‌ فقیران‌ را دوست‌ می‌داردُ سارقان‌ را نه‌! بَرادرانم‌ حرفِ او به‌ گوش‌ نگرفته‌ سارق شُدندُ هَر یک‌ را اینک‌ سَرپناهی‌ اَمنُ زنده‌گی آسوده‌یی‌ هست‌، امّا من‌ که‌ به‌ جلبِ مهر عیسا گدا ماندم‌ را اینک‌ جُز باد چه‌ به‌ کف‌ مانده‌؟ شبانه‌ در کنارِ گذر از سَرما لرزیدنُ در روز از تابش گزنده‌ی‌ آفتاب‌ رنجه‌ شُدن‌! مَرا جُز این‌ همه‌ عذاب‌ چه‌ پاداشی‌ مقدّر بوده‌ است‌؟» * مسیح‌ به‌ زیرِ ضرباتِ آنان‌ به‌ ناله‌ بود، هَر چند کلامشان‌ از ضربِ لگدُ تپانچه‌هاشان‌ او را دردآورتَر می‌نمودُ آزاری‌ بیشترَش‌ ارزانی‌ می‌کرد. * عابران‌ آن‌ سه‌ را می‌نگریستندُ به‌ تأسفی‌ دروغین‌، سَر جُمبان‌ می‌گذشتند! *

شَتَک خونِ مسیح‌ بَر جامه‌ی‌ کاه‌ْرنگش‌ شقایق‌های‌ رُسته‌ به‌ کویری‌ را می‌مانست‌. * پَس‌ آن‌ دو مسیحِ خونْ‌آلوده‌ را بَر سنگْ‌فرش نمور گذر رها کرده‌، رفتند وَ صدای‌ ناله‌آسای‌ او را از پَسِ پُشتِ رفتن خویش‌ نشنیدند. * «ـ بمانید! بَرادران‌! بمانید که‌ می‌باید شُما را بخشایشی‌ طلب‌ کنم‌! بمانید، که‌ پنداری‌ تمام آدمیان زمین‌ مَرا دُشمن‌ می‌دارند! بِستان‌کاران بی‌گناهِ من‌! این‌جا بمانید! بگویید که‌ مسیحِ نادم‌ را بخشیده‌یید! بگویید» * آن‌ دو سائل‌ در انبوهی جماعت‌ گم شُدند و مسیح‌ بَر کناره‌ی‌ گذر از هوش‌ رفت‌. * خنکای‌ آبی‌ صورتِ مسیحِ از هوش‌ رفته‌ را تَر کرد. از درز پلک‌های‌ گشوده‌ی‌ خویش‌ چهره‌ی‌ دخترکی‌ را دید که‌ موهای‌ صافِ شبق‌رنگ‌ داشتُ چشمانی‌ که‌ رنگشان‌ بَرگِ اَفرا را یاد آور بود. * دخترک‌ در کنارش‌ نشسته‌ آب‌ به‌ صورتِ مسیح‌ می‌پاشیدُ می‌گُفت‌. «ـ حالتان‌ خوب‌ است‌؟ می‌خواهید طبیبی‌ خبر کنم‌؟ خونِ زیادی‌ از جبینتان‌ رفته‌! صدای‌ مَرا به‌ گوش‌ می‌شنوید؟» * مسیح‌ می‌شنیدُ یارای‌ باز گفتن پاسخش‌ نبود، او دیگر از آنِ خویش‌ نبودُ مَفتونِ شُده‌ بود به‌ زیبارویی دخترک‌. * منِ خویش‌ می‌جُستُ نمی‌یافت‌ که‌ منش‌ گم‌ شُده‌ بود به‌ جنگلی‌ از درختانِ اَفرا. * جهان‌ به‌ چشم‌اندازش‌ سبز می‌نمود، آسمان‌ سبز بود، زمین‌ سبز بود، انسان‌ نیز. * در جانش‌ حِسّی‌ شعله‌ می‌کشید که‌ تا آن‌ روزش‌ نیازموده‌ وُ نچشیده‌ بود. * و دخترک‌ همچنان‌ با وی‌ سخن‌ می‌گفت‌. «ـ بَرخیزید! کارگاهِ من‌ همین‌ نزدیکی‌ست‌! بگذارید شُما را به‌ آن‌جا بُرده‌، زخم‌هاتان‌ را مرهمی‌ نهم‌! برخیزید!»

مسیح‌ به‌ شانه‌های‌ نازک دخترک‌ تکیه‌ کرده‌ برخاست‌ و اُفتان‌ بَر کناره‌ی‌ گذر پیش‌ رفتند. دخترک‌ همچنان‌ که‌ پیش‌ می‌رفت‌ با او چنین‌ می‌گفت‌. «ـ به‌ راسته‌ی‌ ما، سارقانِ زیادی‌ در کمینند! یک‌ بار هَم‌ انبانِ مَرا به‌ یغما بُردند! اَنبانی‌ که‌ به‌ جُز رنگُ قلمرنگ‌ چیزی‌ در آن‌ نبود! آخر من‌ نقاشم‌! کارگاهی‌ دارمُ پَرده‌هایی‌ که‌ زنده‌گی مرا ترجمه‌ می‌کنند! رسیدیم‌! این‌ دروازه‌ی‌ کارگاهِ من‌ است‌!» * پَس‌ به‌ کلید درِ سبزِ عمارتی‌ را گشود و مسیحِ به‌ خلسه‌ رفته‌ی‌ بی‌سخن‌ را به‌ درون‌ راه‌ْبَر شُد. * در به‌ دالانی‌ با سه‌ در طرفین‌ بَرمی‌گشود که‌ امتدادش‌ به‌ تالاری‌ می‌انجامید. دخترک‌ در نخست‌ را گشوده‌ مسیح‌ را به‌ داخل‌ بُرد. * اتاق را تنها یک‌ بستر بودُ یک‌ گنجه‌ وُ یک‌ میزُ یک‌ صندلی‌ وَ آیینه‌یی‌ به‌ دیوار. * دخترک‌، مسیح‌ را بَر بستر نشاندُ گفت‌. «ـ بگذارید زخم‌های‌ شما را ببینم‌!» * پَس‌ سَر خَم‌ کرد به‌ دیدن زخم جبین مسیح‌ و مسیح‌ همچنان‌ مَحوِ نظاره‌ کردنِ او بود. * دخترک‌ کاسه‌یی‌ از آبِ گَرم‌ آوَرده‌ به‌ چند دستْ‌مالِ سپید خونِ خُشکیده‌ بَر چهره‌ی‌ مسیح‌ را زدود. دستانش‌ پَرِ قو را می‌مانستند، سپیدُ نوازشْ‌گر. * به‌ نوار سپیدِ بلندی‌ زخم جبین مسیح‌ را بست‌. بیرون‌ رفتُ به‌ دیسی‌ در دست‌ بازگشت‌، جامی‌ از نوشابه‌یی‌ نارنج‌رنگُ کمی‌ غذا وُ حبی‌ سفید در آن‌ دیس‌ بود. * آنان‌ را به‌ مسیح‌ خورانیده‌ وَ پُرسید. «ـ زخم‌هایت‌ درد ندارند؟» وَ مسیحِ عاشق‌ را نه‌ احساسِ دردی‌ بودُ نه‌ توان پاسخی‌. * دخترک‌ ادامه‌ داد. «ـ لابُد از سنگینی آن‌ ضربه‌ها یارای‌ سخن‌ گفتن‌ در تو نیست‌! یک‌ چند بخُسب‌ تا توانِ رفته‌ ز کف‌ را بازیابی‌!» * هنوزش‌ این‌ سُخنان‌ به‌ پایان‌ نرفته‌ بود که‌ پلک‌های‌ سُربین مسیح‌ به‌ هَم‌ اُفتادند وَ خوابی‌ عمیقش‌ به‌ خود فرو بُرد.

ادامه دارد ...

آره خيلي عاليه. حميد حامي ، ماني رهنما و نيما مسيحا ،‌اين سه نفر فوق العادن.

موافقـــــــــــــم