گفتم اشتباه شده ها

با سرعت مناسب از كوچه علي چپ عبور كنيد

انقدر غمو دیدم برای من شخصا دیگه کلمشم خنده دار شده

خودم خودم

خودم خودم

پری این از دست رفته

باران

عرفان

تاثیرات بر موسیقی

حسن کسائی در اصفهان سال‌ها مکتب‌دار موسیقی اصفهان در رشته‌های نی، سه‌تار و آواز بوده‌است. اگرچه بیشتر آثار حسن کسایی بداهه‌نوازی است تا موسیقی پیش ساخته، ولی امروز بخش زیادی از ضربی‌ها و حتی آوازی‌های نوازندگان نی، بهره گرفته از نوازندگی‌های اوست. کسائی امروز در نواختن نِی ایرانی همانند ندارد و در اوقات فراغت به تکمیل سه‌تار می‌پردازد. وی در زندگی هیچ دلبستگی‌ای به جز موسیقی ندارد. وی اکنون در شهر زادگاه خود، اصفهان در کوی عباس آباد زندگی می‌کرد. دیده شده که او حتی با لوله کردن کاغذی ساده و سوراخ کردن آن اقدام به نواختن نی می‌کند که این در یکی از نوارهای صوتی آموزشی وی نیز بیان گردیده‌است.

حسن کسائی که از پیشکسوتان موسیقی سنتی به شمار می‌آمد، بر خلاف بسیاری از آنان ذهن و اندیشه‌ای نوگرایانه دارد. ردیف موسیقی سنتی را " وحی منزل" تلقی نمی‌کرد.

کسائی از زمره موسیقیدانانی بود که کمتر حرف می‌زدند و بیشتر عمل می‌کردند. خود او می‌گفت آن‌ها که نمی‌توانند حرف‌شان را با ساز بیان کنند و " چیزی برای ارائه موسیقی ندارند، با صحبت‌های عجیب و غریب می‌خواهند خودشان را مطرح کنند. این سخن منسوب به "واگنر" است که "
آن جا که سخن باز می‌ماند، موسیقی آغاز می‌شود.

کسائی می‌گفت عکس این هم صادق است
آن جا که موسیقی باز می‌ماند چه سخن‌ها که آغاز نمی‌شود!

کسائی رواج و رونق لقب " استاد" را " ترافیک استاد" می‌نامید. چیزی که موسیقی را به راه خطا می‌کشاند.

به باور کسائی، "تقلید، هرگز کسی را به بلندای هنر نمی‌رساند. تقلید و تکرار مثل " زیراکس" است! شما خط " میرعماد" را که مثلا " پنج میلیون تومان" می‌ارزد، اگر " زیراکس" کنید، سیصد تومان هم ارزش پیدا نمی‌کند!" جوانانی که به فراگیری موسیقی می‌پردازند نیز نباید بعد از گذراندن دوره آموزشی (باز هم) صد در صد از استاد خود تقلید کنند. بلکه باید بکوشند با نو آوری، شخصیت و ذوق خود را نشان دهند." به باور او موسیقی پیوندی است میان خلاقیت و تکنیک، ولی تکنیک باید ابزاری باشد در خدمت خلاقیت. "در روزگار ما قضیه بر عکس شده‌است و در نتیجه، جای موسیقی حال را موسیقی قال گرفته‌است.

یکی از مهم‌ترین آثار کسائی، قطعه معروف سلام در دستگاه چهارگاه است که از معروف‌ترین قطعات موسیقی ایرانی به شمار می‌رود. از آثار اخیر حسن کسائی، می‌توان به آلبوم دختر گلفروش با تنظیم مهرداد یزدانی و آواز علی جهاندار و گفت و گوی نی و تار که حاصل همنوازی وی با شهرام میرجلالی است، اشاره کرد.

شاگردان زیادی از محضر او درس گرفته‌اند که امروز از چهره‌های برجسته موسیقی ایران به شمار می‌آیند، از جمله:
حسین عمومی
حسن ناهید
محمد موسوی
منوچهر غیوری
عباس نوروزی

حسن کسائی از اندک موسیقیدانان ایرانی است که معارض و مخالفی در برابر خود ندارد. منش و روش انسانی از یک سو و احساس و توانمندی هنری از سوی دیگر، او را هنرمندی مورد ستایش و احترام همگان قرار داده‌است.
ساسان سپنتا، موسیقی شناس، "احراز تُن شفاف و مطلوب در محدوده‌های بَم و زیر نِی" را از ویژگی‌های بارز نوازندگی کسائی می‌داند: " تن صدای نی استاد کسائی در محدوده بم، گرم و دارای هارمونیک‌های مطلوب و غنی است."
حسین عمومی، موسیقیدان و نی نواز، کسائی را "پایه گذار مکتب نی" به شمار می‌آورد. مکتبی که " نوازندگان بعد از او چه مستقیم و چه غیر مستقیم" از آن متاثر شده‌اند.
حسین دهلوی، موسیقیدان و آهنگساز، می‌گوید: آن چه مولوی درباره " نی" سروده، در نی کسائی به واقعیت پیوسته‌است.
پرویز یاحقی، آهنگساز و ویولن نواز، ستایش را به آن حد می‌رساند که کسائی را " استاد فرزانه تاریخ موسیقی جهان" می‌نامد.
هوشنگ ابتهاج سروده‌است: شکایت شب هجران که می‌تواند گفت حکایت دل ما با نی کسائی کن
فریدون توللی گفته‌است: در نغمه اگر جلوه کند راز خدائی هم ساز عبادی خوش و هم نای کسائی

استاد حسن کسایی در ۲۵ خرداد ۱۳۹۱، پس از سپری‌کردن ۲ ماه در حالت کما، درگذشت. مراسم خاکسپاری وی در سکوت خبری و به صورت شبانگاهی با حضور جمعی از اعضای خانواده و شاگردان استاد برگزار شد و طبق وصیت زنده‌یاد کسایی مبنی‌ بر خاکسپاری در کنار مقبره استاد تاج اصفهانی، پیکر ایشان در تخت فولاد اصفهان و در فاصله کمی از مقبره این استاد موسیقی به خاک سپرده شد.

چه عجب شما با گوشی نیستی این وقت ِ شب

اين همه گل ...

این به درخت میگن

مادرم‌ پاییز را دوست‌ داردُ این‌ دلیل‌ بزرگی‌ست‌ برای‌ دوست‌ داشتن‌ پاییز! مادر چه‌معجزه‌یی‌ست‌! خانم‌ رنگین‌کمان‌! می‌خواهم‌ بدانی‌ اگر مادرم‌ نبود، من‌ شاعر نمی‌شُدم‌! کتاب‌خانه‌ی‌ مادرم‌ مرا به‌ سوی‌ نوشتن‌کشاند! کتاب‌خانه‌یی‌ که‌ هوای‌تازه‌ی‌ شاملوی‌ بزرگ‌ را در خود داشت‌، ایمان‌ بیاوریم‌ فروغ‌ را، جنس‌ ضعیف‌ وَ یک‌مردِ فالاچی‌ ،هزارُ نُه‌صدُ هفتادُ چهارِ اورول‌، آزادی‌ یا مرگ‌ کازانتراکیس‌ و اینجه‌ممدِ یاشارکمال‌ را! مادرم‌ از کودکی‌ به‌ کتاب‌ خواندن‌ تشویقم‌می‌کرد! با سِری‌ کتاب‌های‌ تن‌تن‌ و میلو شروع‌ کردم‌! چه‌ داستان‌های‌ شفافی‌! وقتی‌ هنوز خواندن‌ نمی‌دانستم‌ از روی‌ تصاویرکتاب‌ داستان‌ها را حدس‌ می‌زدم‌ وَ شگفتا که‌ وقتی‌ توانستم‌ بخوانمشان‌ دیدم‌ نیم‌ بیشتر انگاشته‌هایم‌ دُرُست‌ بوده‌! در اوایل‌انقلاب‌ این‌ کتاب‌ها را از کتاب‌فروشی‌ها جمع‌ کردند! با این‌ دلیل‌ که‌ قهرمان‌ داستان‌ (تن‌تن‌) یک‌ یک‌ یهودی‌ست‌! همین‌یکی‌ دو سال‌ پیش‌ دوباره‌ کتاب‌ها رخصت‌ چاپ‌ پیدا کردند! (لابد بچه‌های‌ این‌ روزگار از خود نمی‌پُرسند چرا کاپیتان‌ هادوک‌ باخوردن‌ آب‌پرتقال‌ تلوتلو می‌رود!) بعد از آن‌ به‌ کتاب‌های‌ دیگر رسیدم‌! آثار ژول‌ورن‌ و کتاب‌های‌ جک‌ لندن‌! زنگ‌ها برای‌ که‌ به‌صدا در می‌آیندِ همینگوی‌! دایی‌جان‌ ناپلئون‌ که‌ سی‌ چند باری‌ خواندمش‌! داستانی‌ که‌ به‌ اعتقاد من‌ زیباترین‌ داستان‌ طنزایرانی‌ وَ شاید تنها رُمان‌ طنز جهان‌ باشد! اینجه‌ممد که‌ در هنگام‌ خواندن‌ هماره‌ خودم‌ را جای‌ قهرمان‌ داستان‌ تصور می‌کردم‌!مدیرمدرسه‌ی‌ جلال‌ را هم‌ دوست‌ داشتم‌ امّا از کنار کتاب‌های‌ دیگرش‌ گُذشتم‌! کتاب‌های‌ دیگرش‌ یا چیزی‌ در حد متون‌ چپ‌اندرقیچی‌ دعانویسان‌ مجاور شابدوالعظیم‌ بود وَ یا پاورقی‌هایی‌ که‌ این‌ روزها در مجلات‌ مخصوص‌ خانم‌های‌ خانه‌دارمی‌خوانیم‌! همین‌ جناب‌ کتابی‌ هم‌ در پیرامون‌ بچه‌دار نشُدن‌ خود وَ عیال‌ مربوطه‌ نوشته‌ که‌ کارناوالی‌ از صحنه‌های‌ مشمئزکننده‌ و افکار زیر خط‌ کمربند است‌!

بعد کتاب‌های‌ دیگر از راه‌ رسیدند! خرمگس‌ وَ آن‌ صحنه‌ی‌ تکان‌ دهنده‌ی‌ اعدام‌! مسیح‌بازمصلوب‌ وَ آن‌ ده‌کده‌ی‌ دورَگه‌! آیدا درخت‌ خنجرُ خاطره‌ و آن‌ عشق‌ جاری‌ متعهد! کم‌ کم‌ به‌ سمت‌ نوشتن‌ رفتم‌! داستانی‌نوشتم‌ با این‌ مضمون‌ که‌ یک‌ نویسنده‌ برای‌ خودکشی‌ بالای‌ ساختمانی‌ می‌رود وَ داستان‌ نوعی‌ مونتاژ موازی‌ بود از احوالات‌کسانی‌ که‌ از روی‌ کنجکاوی‌ پایین‌ ساختمان‌ جمع‌ شُده‌ بودند وَ دل‌ دل‌ آن‌ نویسنده‌ی‌ ایستاده‌ بالای‌ ساختمان‌! در همان‌سال‌ها فیلمی‌ با بازی‌ خسروشکیبایی‌ به‌ نمایش‌ در آمد که‌ داستانی‌ نزدیک‌ به‌ قصه‌ی‌ من‌ داشت‌ وَ چه‌قدر ناراحت‌ شُدم‌ از این‌که‌ یک‌ نفر قبل‌ از من‌ چنین‌ ایده‌یی‌ را به‌ بار نشانده‌! یک‌ شعر ـ داستان‌ دیگر هم‌ نوشته‌ بودم‌ درباره‌ی‌ شاپرکی‌ که‌ در یک‌ روزبارانی‌ از پیله‌ بیرون‌ می‌آید! بنا بر افسانه‌ها عمر شاپرک‌ها یک‌ روز بیشتر نیست‌ وَ این‌ شاپرک‌ به‌ دلیل‌ بارانی‌ بودن‌ هوا نباید اززیر سایه‌بان‌ درختی‌ که‌ پیله‌اش‌ بر آن‌ است‌ بیرون‌ بیاید و پرواز کند! یعنی‌ باید بین‌ پروازی‌ کوتاه‌ که‌ به‌ مرگی‌ زودهنگام‌می‌انجامد وَ نپریدن‌ وَ عمر یک‌ روزه‌ را بدون‌ پرواز به‌ آخر آوردن‌، یکی‌ را انتخاب‌ می‌کرد! در آخر آن‌ شاپرک‌ می‌پرید وَ پروازِکوتاه‌ در باران‌ را به‌ زنده‌گی‌ بدون‌ پریدن‌ ترجیح‌ می‌داد! متاسفانه‌ متن‌ هر دو داستان‌ را گُم‌ کرده‌ام‌! بعد از آن‌ به‌ سراغ‌ شعر رفتم‌!شعرِ اولی‌ که‌ نوشتم‌ در قالب‌ مثنوی‌ بود که‌ این‌ سطر از میرزاده‌ی‌ عشقی‌ را هم‌ در آن‌ گُنجانده‌ بودم‌ که‌: تا کسی‌ از جان‌ شیرین‌نگذرد فرهاد نیست‌! شعرِ نو را تجربه‌ کردم‌! از همان‌ سال‌های‌ نوجوانی‌ اشعار شاملوی‌ بزرگ‌ در وجودم‌ ریشه‌ دوانده‌ بود، در کنارلورکا وَ اِلوار وَ هیوزُ برشت‌ دیگران‌! با زبان‌ کتابت‌ یا زبانی‌ که‌ اشتباهاً به‌ زبان‌ گفتار معروف‌ است‌، می‌نوشتم‌! زبانی‌ که‌ صالحی‌باب‌ کرده‌ بودُ کارهای‌ موفقی‌ در چارچوب‌ آن‌ ارائه‌ داده‌ بود! بعدها به‌ ترانه‌ روی‌ آوردم‌... وَ در کنار تمام‌ این‌ بالیدن‌ها مادرم‌ چراغ‌بودُ باغبان‌! این‌ باغبان‌ مهربان‌ چه‌ها که‌ ندیده‌ وَ نچشیده‌ به‌ خاطرِ من‌! چهره‌ی‌ رنگ‌پریده‌اش‌ را در راه‌رویی‌ سفید به‌ یادمی‌آورم‌:

بیست‌ ساله‌اَم‌! تابستان‌ است‌، اما می‌لرزم‌! چشمانم‌ بسته‌اند امّا از خواب‌ خبری‌ نیست‌! فردا برایم‌ وجود ندارد! صدای‌ گنجشکان‌را نمی‌شنوم‌! در محاصره‌ی‌ چهار دیوارم‌! منتظرم‌... دلم‌ برای‌ عطرِ آغوش‌ کسی‌ تنگ‌ است‌! دلم‌ هوای‌ عطرِ کودکی‌ دارد! به‌مادرم‌ می‌اندیشم‌ وَ حادث‌ می‌شود! صدای‌ استحکاک‌ فلز می‌آیدُ صدای‌ ناخوش‌ مَردی‌ که‌ مَرا -نمی‌شناسد، امّا به‌ نام‌ کوچک‌صدایم‌ می‌زند! برمی‌خیزم‌ کورمال‌ از تمام‌ راه‌روهای‌ جهان‌ می‌گذرم‌! می‌ایستم‌! بینا می‌شوم‌! قلمی‌ را با به‌ سمت‌ من‌ درازمی‌کنند! کسی‌ از من‌ امضای‌ یادگاری‌ می‌خواهد... در انتهای‌ پلّه‌ها سایه‌یی‌ می‌بینم‌! سایه‌یی‌ روشن‌! مادر با چادر پیرتر به‌ نظرمی‌رسد! پیش‌ می‌روم‌ پیش‌ می‌آید! اعجازِ آغوشش‌ را به‌ من‌ می‌بخشد... دیگر دردی‌ نیست‌! دیگر نمی‌ترسم‌! دیگر تنهانیستم‌! مادر را نگاه‌ می‌کنم‌! چادر او را پیرتر نکرده‌ بود! موهای‌ سیاهش‌ را گُم‌ کرده‌ است‌! باید به‌ او بگویم‌ که‌ آغوشش‌اکثیری‌ست‌! باید موهای‌ سفیدِ این‌ چند روزه‌اَش‌ را جُبران‌ کنم‌! ولی‌ چه‌ گونه‌؟ در راه‌ خانه‌ دفتری‌ سفید می‌خرم‌! مدادم‌ را تیزمی‌کنم‌! دست‌هایم‌ دیگر درد نمی‌کنند! موهای‌ سفید مادر به‌ من‌ آموخت‌ که‌ شب‌ سیاه‌ هم‌ عاقبت‌ سفید خواهد شُد و من‌می‌نویسم‌، می‌نویسم‌... هر تارِ سفیدِ موی‌ مادر می‌باید کتابی‌ شَوَد!
این‌ تمام‌ قصه‌ی‌ من‌ است‌! دلیل‌ سماجتم‌ در نوشتن‌ نوشتن‌ نوشتن‌! نمی‌خواهم‌ دل‌ هیچ‌ مادری‌ در جهان‌ بلرزد! دلم‌ نمی‌خواهدگیس‌ هیچ‌ مادری‌ در یک‌ هفته‌ سفید شود!

شاید یک‌ روز تو هم‌ مادر شَوی‌! خانم‌ رنگین‌کمان‌! دلم‌ نمی‌خواهد موهایت‌ در غم‌ پسر، یا دخترِ دربندمان‌ سفید شود! برای‌همین‌ می‌نویسم‌! برای‌ همین‌ از تماشای‌ کودکانی‌ که‌ از دبستان‌ برمی‌گردند غمگین‌ می‌شوم‌! باید جهانی‌ برای‌ کودکانمان‌بسازیم‌ که‌ در مدارسش‌ کسی‌ با خط‌ کش‌ کف‌ دست‌ دانش‌آموزی‌ نکوبد! می‌دانم‌ که‌ در کنارِ تو رسیدن‌ به‌ چنین‌ جهانی‌ دور ازدسترس‌ نیست‌! می‌دانم‌ که‌ با تو می‌توانم‌ در گُستره‌ی‌ کوچک‌ خانه‌ی‌ خودمان‌ چنین‌ جهانی‌ برای‌ کودکی‌ که‌ شاید روزی‌ به‌ دُنیابیاید، بسازم‌! تو با منی‌ هیچ‌ آرزویی‌ محال‌ نیست‌!
دست‌های‌ تو آن‌قدر بزرگ‌ بخشنده‌ هستند که‌ سّدی‌ باشند میان‌ روزگارِ جانی‌ کودک‌کش‌ طفل‌ نازاده‌ی‌ ما! دست‌هایی‌ که‌یارایی‌ ایثار دارندُ دست‌گیری‌! دست‌های‌ گرم‌ آفتابی‌ که‌ دوستشان‌ می‌دارم‌! پاییزِ امسال‌ را با دست‌های‌ تو سَر خواهم‌ کرد!سرمای‌ گس‌ امسال‌ دلچسب‌تر از همیشه‌ است‌، چرا که‌ این‌ سرما دلیلی‌ست‌ تا در خیابان‌، حرارت‌ دست‌های‌ تو را جُست‌ جوکنم‌ وَ بهانه‌یی‌ که‌ دست‌هایت‌ همیشه‌ در دست‌ من‌ باشد!
آن‌ دست‌ها... آن‌ دست‌های‌ عزیزی‌ که‌ آفرینش‌گرندُ مهربان‌! دست‌هایی‌ که‌ تمام‌ رنگین‌کمان‌های‌ جهان‌ را، به‌ دشت‌برف‌پوش‌ بوم‌های‌ سفید دعوت‌ می‌کنند!

شاید سهراب‌ هنگام‌ نوشتن‌ این‌ سطر که‌ هر کلاغی‌ را کاجی‌ خواهم‌ داد به‌ فکرِ کاج‌هایی‌ که‌ نمی‌خواستند برده‌وار به‌ کلاغ‌هابخشیده‌ شوند نبوده‌ است‌! سهراب‌ در جای‌ دیگری‌ می‌نویسد که‌: من‌ نمی‌دانم‌ که‌ چرا می‌گویند / اسب‌ حیوان‌ نجیبی‌ست‌ /کبوتر زیباست‌ / و چرا در قفس‌ هیچ‌کسی‌ کرکس‌ نیست‌... این‌ شاعر (سهراب‌) با قفس‌ مُشکل‌ ندارد! نمی‌پُرسد اصلاً چرا بایدقفسی‌ در کار باشد، نگران‌ جای‌ خالی‌ کرکس‌ها در قفس‌هاست‌! من‌ نمی‌توانم‌ با این‌ شاعر کنار بیایم‌! من‌ به‌ فکرِ شکستن‌قفس‌ها هستم‌! زنده‌گی‌ با رؤیا فاصله‌ دارد! اگر گُل‌ یاسی‌ به‌ گدا بدهیم‌ با آب‌دهان‌ یا ناسزا از ما استقبال‌ خواهد شُد! من‌ می‌دانم‌خیلی‌ از این‌ سطرها معنای‌ نمادین‌ دارند ولی‌ نمی‌توانم‌ با فرهنگی‌ که‌ پُشت‌ آن‌هاست‌ کنار بیایم‌! برای‌ همین‌ دوستشان‌ ندارم‌!من‌ خاطراتی‌ را که‌ این‌ آن‌ از زنده‌گی‌ سهراب‌سپهری‌ نقل‌ کرده‌اند شنیده‌اَم‌ وَ می‌دانم‌ که‌ عمیقاً انسان‌ بوده‌ ، ولی‌ در هنگام‌نوشتن‌ ـ مثل‌ بسیاری‌ دیگر ـ عدالت‌ را رعایت‌ نمی‌کرده‌...
ما از زنده‌گی‌ حافظ‌ چیزی‌ نمی‌دانیم‌! کتاب‌ از کوچه‌ی‌ رندان‌ هم‌ تنها یک‌ متن‌ خیال‌پردازانه‌ است‌ نه‌ حیات‌نگاری‌ منسجم‌!آن‌چه‌ ما را به‌ حافظ‌ علاقه‌مند می‌کنند آن‌ شعرهای‌ سرکش‌ُ ظلم‌ستیزِ عاشقانه‌اند نه‌ دانستن‌ این‌ که‌ مثلاً رفتارش‌ با شاگردان‌دیگرِ نانوایی‌ چگونه‌ بوده‌! امروز دیگر هنرمندان‌ در خانه‌های‌ شیشه‌یی‌ زنده‌گی‌ می‌کنندُ بَدا به‌ حال‌ هنرمندی‌ که‌ زنده‌گی‌اَش‌ به‌هنرش‌ نزدیک‌ نباشد! از بین‌ شاعرانی‌ که‌ من‌ دیده‌اَم‌ تنها شاملوی‌ بزرگ‌ مانندِ شعرهایش‌ زنده‌گی‌ می‌کرد! باقی‌ حضرات‌ تنهاهنگام‌ نوشتن‌ شعرهایشان‌ شاعرند! در کتاب‌ها از خودشان‌ غول‌های‌ اسطوره‌یی‌ ساخته‌اندُ خود کوتوله‌هایی‌ بیش‌ نیستند!

من‌ می‌خواهم‌ با تو بر سیاره‌ی‌ سوم‌ منظومه‌ی‌ شمسی‌ زنده‌گی‌ کنم‌! شبیه‌ شعرها وُ نوشته‌هایم‌! در کنارِ موجودات‌ دیگرُ بدون‌آزار دادنشان‌! در خانه‌ی‌ ما از مگس‌کش‌ خبری‌ نخواهد بود! همچنان‌ که‌ از تله‌موش‌ تفنگ‌ تیرُکمان‌! پَس‌ْمانده‌ی‌ برنج‌های‌سفره‌مان‌ را با پرنده‌گان‌ قسمت‌ می‌کنیم‌ اگر کودکی‌ داشته‌ باشیم‌، به‌ او می‌آموزیم‌ که‌ به‌ جای‌ سنگ‌ پراندن‌ به‌ گُربه‌ها،نوازششان‌ کند! کودک‌ ما نیز همین‌ را به‌ کودکش‌ خواهد آموخت‌! شاید کودکی‌ که‌ به‌ گُربه‌ها سنگ‌ نمی‌اندازد در چشم‌انسان‌های‌ آن‌ روزگار قدّیسی‌ باشد! شاید اصلاً در آن‌ زمان‌ دیگر جانورُ گیاهی‌ برجای‌ نمانده‌ باشد! من‌ از این‌ فکر هراسانم‌!نمی‌توانم‌ تصویرِ آن‌ گُربه‌ را که‌ وحشت‌زده‌ و با یک‌ پا می‌دوید از ذهنم‌ پاک‌ کنم‌! نمی‌توانم‌ به‌ چیزهای‌ خوب‌ بی‌اندیشم‌! به‌آسمان‌ آبی‌ جهان‌ شادُ دروغ‌های‌ دیگر...
تنها یک‌ چیز مَرا به‌ آینده‌ امیدوار می‌کندُ آن‌ هم‌ علاقه‌اَم‌ به‌ توست‌! می‌دانم‌ انسان‌های‌ قرن‌های‌ پیش‌ رو هم‌ اگر یک‌دیگر رادوست‌ بدارند به‌ اعمال‌ِ هم‌ خواهند اندیشیدُ برای‌ نجات‌ خود فکری‌ خواهند کرد! بخش‌ تاریک‌ دانش‌ بشری‌ که‌ نابودگرِ جهان‌است‌ تا کنون‌ نتوانسته‌ عشق‌ را فرموله‌ کند وَ این‌ اُمیدِ بزرگی‌ست‌! شاید انسان‌ سال‌های‌ پیش‌ رو به‌ انسانیت‌ از دست‌ رفته‌اَش‌بازگرددُ دوباره‌ با درختان‌ به‌ سخن‌ درآید! شاید من‌ تو هم‌ نقشی‌ در این‌ بازگشت‌ باشکوه‌ داشته‌ باشیم‌!
شاید همین‌ نامه‌های‌ عاشقانه‌ ضامن‌ نجات‌ جهان‌ باشند!
پَس‌ دوستم‌ بدار، که‌ دوستت‌ می‌دارم‌! خانم‌ رنگین‌کمان‌!

سلام،‌ مرسي آناهيتا جان. باشه چشم.

سپاس...