آروین
آن ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ از ﻧـﻴﺎز اﻧﺴﺎن دارد ﻧﻪ ﻛﻢ از ﻫﻮاي ﺣﻴﻮان ﻳﻚ داﻧﻪي ﮔـﻨﺪم ﻃﻼﻳﻲ از ﺗـﺸﺖ ﻃﻼ ﮔﺮاﻧـﺒﻬﺎ ﺗﺮ
آروین
ﺑﻪ ﻧﺎم ﺑﺨﺸﻨﺪهي ﺑﺰرگ داورِ ﺑﺮ ﺣﻖ ﺑﻪ ﻧﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﺜﺎر و اﻧﺼﺎف ﺧﻮارم اﮔﺮ از ﺧﻮاري ﺧـﺎرم ﺗـﻮ ﻣـﭙـﻨﺪاري داﻧـﻢ ﻛﻪ ﻣﺮا ﺑﺎ ﮔﻞ ﻳﻜﺠﺎ ﺗﻮ ﻧﮕﻬﺪاري
آروین
ﺧـﻮاﺑـﻴـﺪي ﺑـﺪون ﻻﻻﻳـﻲ و ﻗﺼﻪ ﺑﮕﻴﺮ آﺳﻮده ﺑﺨﻮاب ﺑﻲ درد و ﻏﺼﻪ دﻳـﮕـﻪ ﻛـﺎﺑـﻮس زﻣـﺴﺘــﻮن ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻲ ﺗﻮي ﺧﻮاب ﮔﻠﻬﺎي ﺣﺴﺮت ﻧﻤﻲﭼﻴﻨﻲ
آروین
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم ﺑﺲ ﻛﻪ دﻟﻢ دﻧـﺒﺎل ﻳﻚ ﺑﻬﻮﻧﻪ ﮔﺸﺖ ﺑـﺲ ﻛﻪ ﺗـﺮاﻧﻪ ﺧﻮﻧﺪم و ﺑـﺮگ زﻣـﻮﻧﻪ ﺑـﺮﻧﮕﺸﺖ ﺑـﺎزم ﻛـﻼغ ﻗـﺼـﻪﻫﺎ رﻓﺖ و ﺑﻪ ﺧﻮﻧﺶ ﻧﺮﺳﻴﺪ ﻳﻜّﻪ ﺳﻮار ﻋﺎﺷﻘﻮ ﻫﻴﺸﻜﻲ ﺗﻮ آﻳـﻨﻪﻫﺎ ﻧﺪﻳﺪ
آروین
ﻣﺜﻞ ﺑﺮﮔﻲ ﺧﺸﻚ و ﺗﻨﻬﺎ، روي ﺷﺎﺧﻪ ﻣﻮﻧﺪم اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ ﺗـﻮي ﭼـﻨﮓ وﺣـﺸﻲ ﺑﺎد، ﺑـﺮم از ﺧـﺎﻃﺮ و از ﻳـﺎد ﺑـﭙﻮﺳﻢ ﻫﻤﻪي روزاي ﻣﻦ ، ﻗﺼﻪي ﺑﻮدن ﻣﻦ، ﺗﻮي آﻳﻨﻪي دﻟﻢ ﻣـﺜـﻞ ﺷـﺐ ﺳـﻴﺎه و ﺳـﺮده ، ﻣـﺜـﻞ اﺑـﺮا رﻧـﮓِ درده
آروین
اي ﺑـﺎزﻳـﮕﺮ! ﮔـﺮﻳـﻪ ﻧـﻜـﻦ، ﻣـﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﻣـﺜﻞ ﻫـﻤﻴﻢ ﺻﺒﺤﻬﺎ ﻛﻪ از ﺧﻮاب ﭘﺎ ﻣﻴﺸﻴﻢ ﻧﻘﺎب ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﻲزﻧﻴﻢ ﻳﻜﻲ ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻴـﺸﻪ و ﻳﻜﻲ ﻣﻴﺸﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺪوش ﻳﻜﻲ ﺗﺮاﻧﻪﺳﺎز ﻣﻴﺸﻪ ﻳﻜﻲ ﻣﻴﺸﻪ ﻏﺰل ﻓﺮوش ﻛﻬﻨﻪ ﻧﻘﺎب زﻧﺪﮔﻲ ﺗﺎ ﺷﺐ رو ﺻﻮرﺗﻬﺎي ﻣﺎﺳﺖ ﮔﺮﻳﻪﻫﺎي ﭘـﺸﺖ ﻧﻘﺎب ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻲ ﺻﺪاﺳﺖ
آروین
ﻣـﮕﻪ ﻣﻴﺸﻪ ﻳﻪ ﭘﺮﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺑﻲ آب و دوﻧﻪ ﻣـﮕﻪ ﻣﻴﺸﻪ ﻛﻪ ﻗـﻨﺎري ﺗﻮي ﺑﻐﺾ آواز ﺑﺨﻮﻧﻪ اﮔـﻪ ﺗـﻮ ﺑـﺮي ز ﭘﻴﺸﻢ ﻣﻦ ﻫﻤﻮن ﻗﻨﺎري ﻣﻴﺸﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﻐﺾ و ﮔﺮﻳﻪﻫﺎﺷﻢ ﻣـﻴﮕﻪ ﻣﻴﺨـﻮام ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ
آروین
ﺻﻮرت ﻋﻜﺲِ ﺗﻮ آﻟﺒﻮم ﺧﻴﺴﻪ دوﺑـﺎره ﺧـﺎﻃﺮه ﺗـﻮ ﺑـﻮﺳﻴﺪم اﻳﻦ ﺳﻮال ﺑﻲ ﺟﻮاﺑﻮ از ﺧﻮدم ﺗـﺎ ﺣـﺎﻻ ﻫﺰار دﻓﻌﻪ ﭘـﺮﺳﻴﺪم ﺑﺎ ﻛﺪوم ﺗﺮاﻧﻪ ﺑﺎز ﺟﻮن ﻣﻴﮕﻴﺮه ﻧـﺒﺾ اون ﺣـﻨﺠﺮهي ﻓﻴﺮوزه ﻣﻴﺪوﻧﻢ ﺑﺪون ﺗﻮ ﻓﺮداي ﻣﻦ رﻧـﮓ ﺧﺎﻛﺴـﺘﺮي دﻳـﺮوزه