خانه قلبم را سوي ديارت مي سازم ازنو* آن جاكه باد ها وقاصدك خبردارند از تو * و هر خشت خشت و هر ستون خانه * نشاني از مهرباني و ياد گاري ازتو * با پنجره اي به وسعت عاشقي دلم * روبه سوي دنيايي دل نوازي تو * وشبهايش همه پرستاره ومهتابي* مهتاب و ستاره آسمانش فقط تو * « انوشه گلبن»