آره
و دلتنگ روزایی که رفته . . .

داستان یه سری رفقای{سابق\} ماست

داستان یه سری از ، همه ی رفقای سابق ماست فرشاد جان

من همیشه خل و چل میمونم نگران نباش تو هم میدونم همیشه همین شکلی میمونی.خوب میشناسمت. یاد کارتون آنه شرلی افتادم امروز از همین حرفا میزد واسه دیانا

هر دوتامون خیلی خلیممیدونستی؟
مگه ما چی مون از آن شرلی کمه؟البته جز موهای قرمزش

نه من یکم اوضام وخیم تره
نه ره اون خیلی تخیلیه

حالا اگه میگی وخیم تره خب حتما هست دیگه
اصن تو این دنیا نبود طفلی

اعتماد بسقف

من اعتماد به عرشم!اشتباه نکن!!

اعتماد به کشهکشان راه شیری هستی عزیزم خودتو دست کم نگیر

تا باشه از این هنرا!

خب قبل اون تو خونه کسی نمیدونست دیگه الان مجیدم یجا دیگه کشف کرده میخوره الان دقیقا واسه چی این شکلی شد؟

چون تعجب کرد که تازه کشفش کردی

خب عجیبه دیگه

هم گوشُ

سخت تر شد ک ..

سخت ترش بستنِ درِ دلِه
و سخت تر ازون آروم کردنِ دل

آخ آخ آخ،دقیقا...

اوهوم ...

@امیر n+

بله درسته
خاطره ها هر چقدرم که تلخ باشن خاطره ان؛یه روزی بهشون نگاه می کنیم و میگیم چه خوب که بودن,چه خوب که یه تجربه ای رو واسم ساختن,ولی الان که نزدیک مونه میگیم کاش هرگز نبودن...

نرچ نرچ نرچ

آخه ساعت 4صبح کی میتونه اس بده بگه پاشو سحری رو آماده کن ننک؟

آوووو ننکم گفت؟

آره دیگه!وگرنه جواب نمیدادم که

خواهش میکنم