دوستی با بعضی آدم ها مثل نوشیدن چای کیسه‌ایست. هول هولکی و دم دستی. این دوستی‌ها برای رفع تکلیف خوبند. اما خستگی‌ات را رفع نمی‌کنند. این چای خوردن‌ها دل آدم را باز نمی‌کند. خاطره نمی‌شود. فقط از سر اجبار می‌خوریشان که چای خورده باشی به بعدش هم فکر نمی‌کنی.
دوستی با بعضی آدمها مثل خوردن چای خارجی است. پر از رنگ و بو. این دوستی‌ها جان می‌دهد برای مهمان‌بازی برای تعریف کردن لطیفه‌های خنده‌دار. برای فرستادن اس ام اس‌های صد تا یک غاز. برای خاطره‌های دمِ دستی. اولش هم حس خوبی به تو می‌دهند. این چای زود دم خارجی را می‌ریزی در فنجان بزرگ. می‌نشینی با شکلات فندقی می‌خوری و فکر می‌کنی خوشحال‌ترین آدم روی زمینی. فقط نمی‌دانی چرا باقی چای که مانده در فنجان بعد از یکی دو ساعت می‌شود رنگ قیر. یک مایع سیاه و بد بو که چنان به دیواره فنجان رنگ می‌دهد که انگار در آن مرکب چین ریخته بودی نه چای.
دوستی با بعضی آدم‌ها مثل نوشیدن چای سرگل لاهیجان است. باید نرم دم بکشد. باید انتظارش را بکشی. باید برای عطر و رنگش منتظر بمانی. باید صبر کنی. آرام باشی و مقدماتش را فراهم کنی. باید آن را بریزی در یک استکان کوچک کمر باریک. خوب نگاهش کنی. عطر ملایمش را احساس کنی و آهسته، جرعه جرعه بنوشی‌اش و زندگی کنی

@گـلـپــری

25 دقیقه وقت دارم.

25 دقیقه ی دیگر، زنده نخواهم بود.

24 دقیقه وقت دارم.

آخرین غذای من کمی نان و آب است ولی از گلویم پایین نمیرود.

23 دقیقه وقت دارم.

هیچ کس نمی پرسد چه احساسی دارم.

22 دقیقه وقت دارم.


به فرماندار نامه ای نوشتم، لعنت خدا به همه ی آن ها.

آه...21 دقیقه مانده.


میخواهم با رئیس زندان صحبت کنم، رفته است نهار بخورد.

20 دقیقه دیگر وقت دارم.


کلانتر می گوید،(پسر،می خواهم مردنت را ببینم)

19 دقیقه مانده.

می خندم ... خنده ی من از گریه ی گرگ بدتر است.

18 دقیقه وقت دارم.

وکیلم می گوید، متاسفانه نتوانستم کاری برایت انجام بدهم.

17 دقیقه مانده.

اشکالی ندارد، خیلی ناراحتی بیا جایت را با من عوض کن.
16 دقیقه وقت داری.

رئیس زندان را صدا می زنم تا بیاید و به حرف هایم گوش دهد.

15 دقیقه وقت دارم.

می گوید یک هفته،نه،سه هفته ی دیگر خبرم کن

حالا فقط 14 دقیقه وقت داری)

پدر روحانی می آید تا روحم را نجات دهد،

در این 13 دقیقه ای که مانده.

از آتش و سوختن می گوید، اما من احساس می کنم که سخت سردم است.

12 دقیقه ی دیگر وقت دارم.


چوبه ی دار را آزمایش می کنند، پشتم می لرزد.

11 دقیقه وقت دارم.

چوبه ی دار عالی است و کارش حرف ندارد.

10 دقیقه ی دیگر وقت دارم.

منتظرم تا معجزه ای شود ... آزادم کنند.

در این 9 دقیقه ای که مانده.

اما این که فیلم سینمایی نیست، بلکه... خب، به جهنم.

8 دقیقه ی دیگر وقت دارم.

حالا از نردبان بالا می روم تا بر سکوی اعدام قرار گیرم.

7 دقیقه ی دیگر وقت دارم.

بهتر است حواسم جمع قدم هایم باشد و گر نه پاهایم می شکند.

6 دقیقه ی دیگر وقت دارم.

حالا پاهایم روی سکوست و سرم در حلقه ی دار ...

5 دقیقه ی دیگر مانده.

کاری نمیشود کرد. بیخیال دنیا.
4 دقیقه ی دیگر مانده.


حالا می توانم تپه ها را تماشا کنم، آسمان را ببینم.

3 دقیقه ی دیگر مانده.

صدای گنجشک ها را میشنوم.

2 دقیقه ی دیگر مانده.

سکوت و آرامش محض، نه در بیرون، در درون. دیگر هیچ چیز مهم نیست.
حتی 1 دقیقه ی باقی مانده.

....

از زندان تن و دنیا آزاد شدم.
تا بینهایت وقت دارم.

مرسی گلی