همیشه دیدن باران ناخدآگاه لبخند بر لبانم می آورد

ولی ناگهان یادم می آید

چشمان اشکبار کودکی را در کنار بستر مادر

مادری که از درد ناله می کند

شاید تحمل درد این دنیای بی وفا سخت تر از درد پهلوی شکسته بود

شاید رهایی از درد دنیا او را راغب تر می کرد به رفتن تا درد سیلی ...

و همسرش...

پهلوان جنگ های بدر و خندق ، فاتح قلعه خیبر، اَبَرمرد تاریخ،

چشمان یک مرد اشکبار می شود و شانه هایش می لرزد...

می داند که تنها می شود، تنهای تنها...
بغض گلویم را می فشارد و اشک در چشمانم حلقه می زند

یادم می آید که ما هم هنوز تنهاییم

یادم می آید که هنوز باید منتظر بمانیم تا بیاید و انتقام سیلی مادر را بگیرد

که بیاید و اشک چشمان پدر را پاک کند

....

حالا می فهمم که آسمان هم بی دلیل نمی بارد...

سبزه ها را گره زدم به غمت غمِ از صبر، بیشتر شده ام
سالِ تحویلِ زندگیت به هیچ سیزده های در به در شده ام
پشت اشک و چراغ قرمز ها ایستادم! دوباره مرد شدم
سبزه ای توی جوی آب افتاد سبز ماندم اگر جه زرد شدم
خواستی مثل ابرها باشی خواستم مثل رود برگردی
سیزده روز تا تو برگشتم سیزده روز گریه ام کردی

تو بستی چشمتو دنیا پر از تیتراژ پایان شد
جهان یه فیلم کوتاه بود که از چشم تو اکران شد!
من اینجا روی مرز عشق گذرنامه درست کردم
خودم رو توی یه پاکت به دنیای تو پست کردم!
تو شیراز نگاه من بهار و سعدی و کافه
توی تهران قلب تو یکی لبهامو می بافه
هوام ابری تر از اونه که تو اخبار میبنی
دارم از پنجره میرم فقط دیوار میبینی
من از این پرسه ها خسته به رویاها بدهکارم
یه هدفون توی گوشامه خیابونا رو میشمارم
نه امروز و نمیشناسم ببین ماسیده لبخندم
زمان بی معنیه بی تو دیگه ساعت نمیبندم
جهانم تلخه این روزا بشین چاییمو شیرین کن
توهم میزنم خوبم توهم هامو تزیین کن
مثل شش های این سیگار پر از هندسه ی دودم
یه روزی که نفهمیدی یه روزی عاشقت بودم
تو بستی چشمتو دنیا پر از تیتراژ پایان شد
جهان یه فیلم کوتاه بود..

تقاص چی رو می گیری که تا اینجا کشوندیمون

کجای راهو کج رفیتم که تو اینجا رسوندیمون

اگه من جای تو بودم میون این همه دردم

یه روز از چشم این مردم تو رو پنهون نمی کردم

تو رفتی بعد تو حالم یه حالی مثل مردن بود

تو هم تنها شدی اما کجا حالت مثه من بود

اگه دلگیری از دنیا منم مثل تو آشفتم

ولی من جای تو بودم به مردم راست می گفتم

یه دردی سوخت تو سینه ام که تو از خاطرم بردی

من اون زخمی رو خوردم که تو از حس کردنش مردی

تقاص دل کشی های یه آدم تو همین دنیاس

بذار ما رو بسوزونن جهنم تو همین دنیاس

تو رفتی بعد تو حالم یه حالی مثل مردن بود

تو هم تنها شدی اما کجا حالت مثه من بود

و اکثر روزهای دهکده ی من آفتابیست ...
از طوفان خبری نیست ...
اگر هم باران ببارد حتماً همراش رنگین کمانی تشکیل خواهد شد...
اگر روضه خوانی باشد و روضه خوانی بلبلانند روضه خوان و روضه از شادی ....
و با ترانه ای که روح خواب آلودت را در بامداد شستشو میدهد
در دهکده ی من نه از موساد خبریست نه لانه ای سیاه از سیا(CIA) گشته
چون لات هایش هم پناهنده اند ...
در جیب غریبه ها نه خبری از چاقوست نه باتوم
در عوض در دست راستشان چراغیست ..
چراغی که اگر راهی را روشن نکرد لااقل روشنگر راه خودشان باشد ....
نه کسی کسی را به سخره نمی گیرد
کسی کسی را نفرین نمیکند
کسی به کسی ظلم نمیکند .
در دهکده ی من کسی را چب چپ چپ نگاه نمی کنند ..
اینجا همه عظیمند همه قادرند .
اینجا ابرها می رقصند
ابرها میرقصند
ابریها هم میرقصن
کسی قدرت مطلق نیست و حسادت ریشه اش در سرسبزی چمن های اطراف دهکده سوزانده شده است
اینجا سالخوردگان دلخورده نمی شوند
چون عصایشان در خانه یافت می شود نه در ساختمانی که دورش جلدی از نرده باشد
شادابی از این که سکه هاو درهم ها عاملین به هم پیوستنند
اما به شکل سنگهایی که مسیر خانه ها را زینت دهند
نه مرتبه اهالی بالا نشین را
در دهکده من زمین را شخم میزنند
نه برای کشف نفت بیشتر از جلد آن و جنگی پیشتر تا قبل برداشت آن
بلکه برای کاشت دانه های که نهالش سایبان و شاخه اش دست در آغوش کشننده کودکان گردد
در دهکده ما قبرستانی وجود دارد که بدی ها را در آن دفن میکنند
و چون خوبی دفنش ناممکن است
میدمند در جسم اهالی ده تا تهمتن گردند
دهکده من زیاد دور نیست


تنها و تنها جای شما خالیست

پوران(پسران) ملا نيز به دور وي حلقه زدندي و از فرط نگراني ناخود آگاه دست در خشتکان خود فرو و با شئي نا معلوم در حال کيف بودندي وچون استران ار ار بکردندي..
بناگاه ملا فرزندان را به خفه شدن رهنمون همي بکرد و فرزند مهتر را فرا بخواندي و با وي بگفتي که جان پدر يک دسته چوب مجموع و يک چوب واحده از بهر من آوريد تا شما را دراين ثانيه هاي آخر درس همي دهم که تا پايان عمر شما را سرمشق باشد و ره بر شما عزيزانم هموار همي گردد.
چون چوبها فراهم بگشت ملا روي به فرزندان بکردي و همي بفرمودي که جانان پدر اين چوب واحد يکي از شماييد که چون تنها باشيد اين اتفاق براي شما پيش همي خواهد آمد و سعي در شکستن چوب بکردي ولي هرچه رمق داشتي به ميان گذاشتي چون اشتر 18 ساله زور بزدي و چوب کوچکترين تکاني نبخوردي .
ملا (عرق از باسن راه افتادنا) دسته چوب ديگر را برداشتنا و با يک زور کوچک کلهم شکستندندي .
(مورخان آورده اند که دسته چوبها خيزران سست جوي آب بودي واز شانس تخم مرغي ملا چوب تک همي چوب آلبالو بدي ).
پوران جملگي انگشت به ماتحت برخاسته و بگفتند که اي جان پدر در اين اتفاق چه حکمتي بدي که مارا بر آن وقوف مي نباشد؟
ملا بگفتا : سه حکمت نهان بدي .
اول اينکه قبل هر نصيحتي ابزار آن نصيحت را در خشتک خود نهان همي کنيد جه بسا ابزار گوناگون راخواص گوناگون بباشد.
دوم اينکه همت همي داريد که از براي پند از مخ خود کمک بگيريد و هرگز کاري تکراري انجام نداده و اگر نصيحت خاصي نداريد چون کوزه خموش بمانيد.
سوم اينکه هرگز کارها را به پسر احمق خود واگذار نکنيد چه بسا که او در آخرين لحظه شما را همچون سگ در بين جماعتي ضايع کند .
ملا نفس آخر بکشيدي و روي به پسر نادان همچون صحنه آخرين ترميناتور ثاني بيلاخي بس عظيم به پسر نشان بدادي و در گوش وي فحش صحنه دار بدادي از دنياي فاني رخت ببستي

دو عقربه وسط گردباد افتادند برای بردن ته مانده ی من از پیشت
آدامس می چسبانم به رفتن کفشم تو گریه ای و پر از خستگی ست ته ریشت
تو می زنی با ناخن به دست لرزانم به تارهای غم انگیز زیر روسری ام
که شمس می خوانی زیر ماه افسونگر به قرن چندم کابوسه هات! می بری ام
تو شمس می خوانی مثل «شمع »، گریه کنان! شب جنون زده «عین القضات » خواهد شد
کسی که آمده تا شعر بشنود از تودوباره عاشق آن چشم هات خواهد شد
تو می روی وسط جنگ باطل و باطل برای دادن پوتین به دشمن فرضی!
مرا بغل کرده یک پتوی گریه شده تو در کنار تفنگت یواش می لرزی
زنی که شرعاً و عرفاً نمی توانی را فرار می کند از تو به گوشه ی تختم
که می کشند به دیوار عجز ناخن هام که تازه می فهمم که چقدر بدبختم
چه آتشی ست که می رقصدم به تنهایی کمی نمانده زن قصّه هات دود شود
لبان بوسه ی هرگز نداده باد کنند که از تصوّر تو گردنش کبود شود
دراز می کشد آرام در شبی مرده زنی که بوده و هرگز نبوده ام پیشت
که دست می کشم از تو، از این گناه لجوج که دست می کشم آهسته روی ته ریشت
تو ایستاده ای آنسوی مرزها در باد بدون هیچ دلیلی هنوز دلتنگی
و دست می کشی آرام بر تفنگ عبوس و می گذاری تویش گلوله ی جنگی
تو فکر مورچه هایی بدون آذوقه... تفنگ داری و باید که قتل عام کند
آدامس می جوی و فکر می کنی شایدگلوله ای کابوس تو را تمام کند...
صدای شمس می آید که نوحه می خواندکه فصل عشق تمام است و قرن جادو نیست
بلند می شوم از خواب و چشم می مالم تو نیستی و تمام ملافه ام خونی ست
تو نیستی و تمام اتاق را هستی که بوی موهایت مانده روی دامن من
صدای شمس می آید از آن ور دیوار یواش می رقصم... تن تتن تتن تن تن...

نمی دونم چرا هنوز یاد تو می افتم ،

که با هر قطره ی اشکت منم مثل تو آشفته ام

نمی دونم چرا منم مثل تو بی تابم ،

شبایی که تو بیداری به یاد تو نمی خوابم

اونقدر گفتن که آزادیم ، به مرگ ساده تن دادیم،

شاید از جرم دیروزه ، که به این روز افتادیم ...

منم همرنگ تو می شم، سراغ عشقو می گیرم

که با هر قطره ی خونت ، منم مثل تو می میرم ...

پای حرف تو می مونم که امیدو به من دادی

منم همراه تو می شم ، به عشق صبح آزادی

سکوتو می شکنی این بار ، بفهمن که هنوز هستی

با فریادت نشون می دی که از هیچی نمی ترسی

داره آروم جون می ده ، نسلی که مرگو فهمیده

نمی دونم چرا اما ، آزادی بوی خون میده ...

ﻞ... ﻭ ﯾﺎ ﯾﮏ ﺧﺪﺍﯼ ﺧﻮﺏ...
»-ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻫﯿﭻ ﭼﯽ ﭘﺮﺳﺖ؟«!
ﻣﻦ ﺍﺯ... ﮐﻤﮏ...! ﻫﻤﯿﺸﻪ... ﮐﻤﮏ...! ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ...
ﮐﻤﮏ!!
]ﻣﺎﻣﺎﻥ ﯾﻮﺍﺵ ﺁﻣﺪ ﻭ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺖ[
»-ﺑﺎ ﺍﺣﺘﯿﺎﻁ ﺣﻤﻞ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺘﻨﯿــ «...
ﯾﮑﻬﻮ ﺟﯿﺮﯾﻨﮓ! ﺑﻐﺾ ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﮔﻠﻮ ﺷﮑﺴﺖ!

ﮔﻠﺪﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺫﺍﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﺭﺍﺯﯼ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻧﻮﺭﯼ ﺩﻭﯾﺪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺧﺎﻣﻮﺷﻢ ﺑﺎ ﻻﻣﭗ ﻫﺎﯼ ﻗﻬﻮﻩ
ﺍﯼ ِ »ﺍﻟﻠﻪ«
ﺟﻤﻌﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺟﻤﻌﯽ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ
ﺻﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﺑﺮﻫﺎﯼ ﺗﯿﺮﻩ ﺯﻧﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﻫﺎﯼ ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺑﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﯾﺪﻧﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪ ﺑﻮﺩ، ﺩﯾﺪﯾﻢ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪ
ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺮﺱ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺣﺘﯽ ﺧﻄﻮﻁ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﯼ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﯾﺎ ﻣﻮﺷﮑﯽ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ ﺑﻮﺩﯾﻢ، ﯾﺎ ﺧﻮﺍﺏ ِ ﻇﻬﺮ،
ﺩﺍﺧﻞ ﺻﻒ ﺑﻮﺩﯾﻢ!
ﯾﺎ ﻗﺎﺗﻼﻥ ﺩﺷﻨﻪ ﺑﻪ ﮐﻒ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﯾﺎ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﮕﺎﻩ
ﺩﯾﺮﻭﺯ، ﺁﯾﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﺑﻮﺩ! ﻓﺮﺩﺍ ﻣﭽﺎﻟﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﮐﯿﻔﯽ ﺑﻮﺩ!
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻃﻨﺰ ﺳﺨﯿﻔﯽ ﺑﻮﺩ: ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﺎﯼ ﺧﻮﺏ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻟﺨﻮﺍﻩ!!
ﺍﺯ ﮐﻔﺮﮔﻮﯾﯽ ِ ﻗﻠﻢ ِ »ﺣﺎﻓﻆ« ﺗﺎ ﺷﺮﺡ ِ ﻋﺸﻘﺒﺎﺯﯼ ِ
ﺑﺎ »ﺳﻌﺪﯼ«
ﺍﺯ ﻧﺎﻣﻪ ﯼ ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﺷﺐ ِ ﺑﻌﺪﯼ ﺗﺎ ﭼﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ
ﭘﺮﺕ ﺷﺪﻡ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ِ ﺧﯿﺲ ِ ﻣﺴﺖ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺭﻓﺖ... ﺩﺭ ﻣﻦ
ﮐﺴﯽ ﺷﮑﺴﺖ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺭﻓﺖ...
ﺩﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺩﺳﺖ... ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺭﻓﺖ... ﯾﮏ ﺗﮑّﻪ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺕ... ﺁﺍﺍﺍﺍﻩ...
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺤﺾ ﺑﻪ ﻏﻢ ﺧﻮﺭﺩﯾﻢ، ﺍﺯ ﺳﻄﺮﻫﺎﯼ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻗﻠﻢ ﺧﻮﺭﺩﯾﻢ
ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﻗﺪﻡ ﺧﻮﺭﺩﯾﻢ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻋﺼﺮ،
ﭘﺸﺖ ِ ﺳﺮ ِ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻦ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺳﺮ ﺩﺭ ِ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ، ﺗﻮ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺳﺮ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺳﺮ ﺩﺭ ِ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ، ﻣﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺳﺮ ﺩﺭ ِ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ...
---

ﻣﯽﺩﻭﻧﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻭﻥ
ﺗﻮ ﺷﺐ ﻣﯽﺑﺎﺭﻩ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ!
ﻫﻤﻮﻥ ﺁﻫﻨﮕﻮ ﮔﻮﺵ ﻣﯽﺩﯼ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺭﻭﻧﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯼ!
ﯾﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﯽ ﻭ ﻋﻄﺮﺕ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﺗﻮﯼ ﺷﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺯﻡ ﺭﺩﺕ ﺭﻭ ﻣﯽﮔﯿﺮﻥ ﻫﻤﻪ ﺗﻮ ﻓﻨﺠﻮﻥِ ﻓﺎﻟﻢ
ﺗﻮ ﻭﻗﺘﯽ ﺷﻌﺮ ﻣﯽﺧﻮﻧﯽ ﻣﻨﻮ ﯾﺎﺩﺕ ﻣﯿﺎﺩ ﺍﺻﻠﻦ؟
ﺗﻮ ﯾﺎﺩﺕ ﻣﻮﻧﺪﻥ ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯﺍ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﻪ
ﺑﺮﻧﻤﯽﮔﺮﺩﻥ؟
ﻫﻤﻮﻥ ﺭﻭﺯﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﯿﻠﻢ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﺷﻌﺮ ﭘﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﯾﻪ ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ، ﺩﻭ ﺗﺎ ﮔﯿﻼﺱ، ﺗﻮ ﻭ ﺩﯾﻮﻭﻧﻪﮔﯽِ ﻣﻦ...
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺎﻻ ﺑﺪﻭﻥ ‌ﺗﻮ ﯾﮑﯽ ﺩﻟﺘﻨﮕﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﺷﻪ،
ﻫﻨﻮﺯﻡ ﻗﻬﻮﻩﺷﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﺸﻘﺖ ﺗﻠﺦ ﻣﯽﻧﻮﺷﻪ
ﻣﯽﺩﻭﻧﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻭﻥ
ﺗﻮ ﺷﺐ ﻣﯽﺑﺎﺭﻩ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ!
ﺑﺎﺯﻡ »ﻗﻤﯿﺸﯽ« ﮔﻮﺵ ﻣﯽﺩﯼ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺭﻭﻧﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯼ

حبيب*************بي نهايت لايك...